ช่วงวันหยุดเทศกาลไหว้พระจันทร์ต้นเดือนห้า ทั้งสองซื้อใบเฉาก๋วยมาแขวนไว้ที่ประตู
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ปนขมเบา ๆ ลอยกระจายอยู่ในอากาศ
เดินเข้ามาแล้ว เฮอจิ่งโจวจู่ ๆ ก็เคาะโต๊ะเบา ๆ “ยื่นมือมา”
หลินอู่เงยหน้าขึ้น งง ๆ แต่ก็ยื่นมือออกไป
ชายหนุ่มก้มตาลง ประคองข้อมือของเธอขึ้น แล้วค่อย ๆ ผูกเชือกห้าสีใส่ไว้อย่างทะนุถนอม
“ฝนตกเมื่อไหร่ค่อยเอาไปทิ้ง”
หลินอู่หน้าปดิ้นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ยับยั้งตัวเองได้ พยักหน้าแล้วมองเขา
“คุณก็ยื่นมือมาสิ”
เฮอจิ่งโจวขมวดคิ้วขึ้นนิด แล้วยื่นมือออกไป
หลินอู่ก็ผูกเชือกห้าสีให้เขาเช่นกัน
แล้วจึงกำชับอย่างจริงจัง “ต้องฝนตกเท่านั้นนะ ถึงจะทิ้งได้”
เฮอจิ่งโจวจ้องเธออยู่สองวินาที ในตามีรอยยิ้มเฉื่อยชา
“กันและกันคิดตรงกันขนาดนี้เชียว” เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงต่ำต่ำ ดวงตาดอกพีชชวนมองเชิดขึ้นเล็กน้อย “งั้นจูบกันหน่อยสิ”
หลินอู่พยายามขัดขืน “……ทั้งสองเรื่องนี้มันดูไม่เกี่ยวกันเลยนะ”
เฮอจิ่งโจวขี้เกียจไปสนใจว่าจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยว
เขาก้มลงกัดริมฝีปากเธอเบา ๆ จูบจง ๆ ขบเบา ๆ อย่างจงใจ ฝ่ามือลู่ตามเส้นเอวของเธอลงอย่างช้า ๆ แล้วกดให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด
จูบจนพอใจแล้วจึงปล่อยคนออกมา แล้วก็เห็นหลินอู่เปิดกระเป๋า หยิบเชือกห้าสีออกมาอีกสองเส้น
เส้นหนึ่งยาวมาก อีกเส้นสั้นพิเศษ
หลินอู่ย่อตัวลงนั่ง ผูกเส้นยาวให้เฟลิกซ์ไว้ที่คอ
แล้วจึงผูกเส้นสั้นให้นกไม้แกะสลัก
เฮอจิ่งโจวมองเธอ “ฉันนึกว่ามันเป็นของฉันคนเดียวซะอีก”
หลินอู่คิดชั่วครู่ แล้วเท้าปลายเท้าขึ้น ปลอบใจเขาด้วยการจูบที่ริมฝีปากหนึ่งครั้ง