วันเวลาผ่านไปทีละวัน อากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ต้นไม้ในมหาวิทยาลัยผลิยอดอ่อนสีเขียวสดออกมา ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมสดชื่นของดอกแพรวาล่องลอยอยู่ปลายจมูก
มหาวิทยาลัยฉวยโอกาสในอากาศแบบนี้จัดการแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะของชั้นปีหนึ่งและสอง โดยเฉพาะรอบที่มีคณะพลศึกษาลงแข่งนั้นได้รับความนิยมเป็นพิเศษ เหลียงซินโหรวดึงหลินอู่ไปดูด้วยกันอย่างตื่นเต้น
อัฒจันทร์ของสนามบาสเกตบอลนั่งกันเต็มไปหมด สองสาวถือชานมไว้ในมือ เลือกนั่งยืนที่ทัศนวิสัยดี
“เห็นคนเบอร์เก้าคนนั้นไหม” แข่งได้ไม่นาน เหลียงซินโหรวจับแขนเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น “หล่อมาก”
หลินอู่เอียงสายตาไปตามทิศทางนั้น คนเบอร์เก้าตัวสูงมาก ใส่เสื้อยืดสีขาวอยู่ในชุดบาสสีน้ำเงิน สวมริบบิ้นสีดำรัดหน้าผาก มีเส้นผ่าเปียกเหงื่อเล็กน้อยแนบอยู่ด้านหน้า
เขากำลังหักหลบคู่แข่งแล้วยิงประตูได้สำเร็จ เสียงเชียร์ดังระเบิดขึ้นทั่วสนาม
แต่เธออยู่กับใบหน้าของเฮอจิ่งโจวทุกวัน ระดับความหล่ออย่างนี้ทำอะไรเธอไม่ได้แล้ว จึงมองไปก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ
ทว่าเกมกลับสนุกดีจริง ๆ
ขณะที่เธอมองอยู่ในงัน ไม่นาน โทรศัพท์ก็สั่น ข้อความของเฮอจิ่งโจวโผล่ขึ้นมาต่อหน้า ถามอย่างสั้น ๆ ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
หลินอู่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอยู่ชั่วครู่โดยไม่รู้ตัว กัดหลอดชานมไว้แล้วตอบตามความจริง
“กำลังดูบาสเกตบอลอยู่”
กะพริบตาปริบ ๆ แล้วรีบพิมพ์ต่อท้ายอีกหนึ่งประโยค
“มากับเพื่อนร่วมชั้น”
เฮอจิ่งโจวถาม:“สนุกไหม”
หลินอู่ครุ่นคิดแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างสุภาพที่สุด:“ก็ได้อยู่”