ผลลัพธ์ย่อมไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ เฮอจิ่งโจวตกรอบด้วยคะแนนเสียงเอกฉันท์
ระหว่างเสียงเพลงร่าเริง หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาแสดงความยินดีที่ทุกคนจับกุมฆาตกรมาลงโทษได้สำเร็จ
“ไอ้เวร!” เจียงจื่ออางเด้งดึ๋งขึ้นจากโซฟา เอ่ยเสียงดัง “ตัวดีเนี่ยแหละเจ้าตัวดี ยังกล้าผลักความผิดให้ฉันอีกเหรอ”
ฉินเมิ่งหัวเราะร่าจนทิ้งตัวลงบนตัวหลินอู่ “เลิกรักฆ่ากันก็ยังมันเกินไปแล้ว ทำได้ดีมากเลยลูกอู่”
รอบที่สอง หลินอู่จับได้ไพ่ฆาตกร
เธอใช้การพูดจาอย่างมีเหตุผลกับหน้าตาน่ารักหลอกคนทั้งห้องได้หมด
กระทั่งเฮอจิ่งโจวก็ถูกเธอลวงไว้ได้
เจียงจื่ออางไม่เคยได้เป็นแบบวันนี้มาก่อน แพ้แล้วยังสะใจมีความสุขกว่าชนะซะอีก มุมปากยกขึ้นสุดหน้า พูดแซวเยาะอย่างสนุกมือ
“สา สา สา ถึงท่านชายฮ่อก็มีวันโดนหลอกจนหัวหมุนได้นี่นา”
ทุกคนกำลังมีความสุขกับการรื้อฟื้นเกมรอบที่ผ่านมา
มีเพียงเฮอจิ่งโจวที่ไม่พูดอะไร ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนปากกาอย่างเฉยเมย แต่สายตากลับตรึงอยู่ที่หลินอู่ไม่เคยขยับ จ้องมองท่าทางดีใจจนหางคิ้วโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวของเธอเงียบ ๆ กระดูกคอเลื่อนลงเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว แววตาดำมืดกลับร้อนผ่าวน่าสะดุดใจ
หลินอู่กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาเผาผลาญที่เกาะแนบมาที่ตัวเอง จึงเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ
สบเข้ากับดวงตาคล้ำเคลือบที่คุ้นเคยของชายหนุ่มเต็ม ๆ หัวใจเธอเต้นวูบโดยไม่รู้สาเหตุ
รีบเบี่ยงสายตาหนีอย่างลนลาน
เล่นกันยาวจนถึงตอนค่ำ จึงได้ส่งทุกคนกลับ
เฮอจิ่งโจวโทรติดต่อแม่บ้านมาทำความสะอาด แล้วหยิบหมอนอิงวางไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็เก็บขนมที่กระจัดกระจายแยกประเภทให้เรียบร้อย