ช่วงนี้วันปีใหม่ใกล้เข้ามาทุกที หลินอู่ยุ่งอยู่กับการซ้อมแสดง
เฮอจิ่งโจวนั่งอยู่ในห้องทำงาน หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะสว่างขึ้น เป็นข้อความที่หลิงหรงส่งมา
เธอถามว่าขอพบลูกสาวสักครั้งได้ไหม
ขอร้องให้เขาช่วย
เขาก้มตามองข้อความบรรทัดนั้น ดวงตาของเฮอจิ่งโจวไร้อารมณ์ใด ๆ
นี่คือแม่ของหลินอู่ เขาไม่มีสิทธิ์เขี่ยเรื่องก้างปลาในใจระหว่างแม่ลูก
จึงตอบกลับเพียงสั้น ๆ
“ไว้คุยกันหลังปีใหม่นะ รบกวนให้เธอมีความสุขไปอีกช่วง”
ขณะนั้นเอง ผู้ช่วยพิเศษเดินเข้ามารายงานว่าตอนนี้มีธนาคารสามแห่งเรียกคืนเงินกู้พร้อมกัน เมิ่งโย่วมีหัวหมุนวน กำลังเรียกประชุมกรรมการฉุกเฉิน
เฮอจิ่งโจวตอบรับอึดง ๆ ในลำคอ
อารมณ์ของเขาไม่มีทางระบาย จางจื่อเชียนก็ยังนอนอยู่โรงพยาบาล ถึงได้นึกขึ้นได้ว่ายังมีกระสอบทรายระบายอารมณ์ตัวนี้อยู่
ผู้ช่วยจากครอบครัวยากไร้ที่หลิงหรงสนับสนุนไว้ นานแล้วที่ไปเอนหลังพึ่งเมิ่งโย่ว ส่วนเมิ่งโย่วก็อยากกุมหลิงหรงไว้ในกำมือให้แน่นแคบ เห็นแก่ตัวจนอยากให้เธอไม่มีลูกสาวคนนี้อยู่เลย
คนที่ทรยศได้ถึงขั้นนี้ ความชั่วที่ทำอยู่ในความมืดย่อมมีมากกว่านั้น จับข้อหาสักสองสามข้อก็ส่งเข้าเรือนจำได้สบาย คงต้องอยู่ในนั้นทรมานกันเกือบครึ่งชีวิต
อารมณ์ดีขึ้นบ้าง เฮอจิ่งโจวซุกตัวอยู่ในโซฟาไถโทรศัพท์ แงะดูไกด์ท่องเที่ยวของเวิลด์หิมะไปเรื่อยเปื่อย
เห็นกิจกรรมไหนน่าสนใจ ก็ส่งต่อให้หลินอู่เป็นครั้งคราว
ข้อความถูกส่งออกไปทีละบรรทัดนานหลายต่อนาน แต่หน้าจอแชทกลับเงียบสนิท
เห็นว่าเธอยังไม่ตอบ เฮอจิ่งโจวจ้องมองหน้าจออยู่ครึ่งสุดสายตา แล้วพิมพ์ตอบอย่างเรียบนิ่ง