ท่ามกลางที่นั่งผู้ชมที่แสนอึกทึก แสงไฟค่อนข้างมืด เธอเงยหน้าขึ้นอย่างเซื่องซา ชายหนุ่มหน้าตาสง่างามด้านหน้ามีคิ้วและดวงตาที่ดูเฉื่อยชา นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างเชื่องช้า
บนหน้าจอ——
เจ้าหญิง: “/รักนะ”
เจ้าหญิง: “/รักนะ”
เจ้าหญิง: “/จุ๊บ”
เจ้าหญิง: “/จุ๊บ”
เขาก้มตากวาดสายตามอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่ทันสังเกต เหมือนพอใจมาก แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างมีจังหวะ น้ำเสียงต่ำทุ้มแฝงกลิ่นอายเย้ยหยัน
“ฉันรู้แล้ว เจ้าหญิง ไม่ต้องส่งหลายรอบขนาดนั้น”
ได้ยินคำพูดของเขา หลินอู่ตาโต: ????
จะมีคนแบบนี้ได้ยังไง
เฮอจิ่งโจวนั่งลงข้าง ๆ เธออย่างเห็นแก่เวลา ท่ามกลางแสงไฟสว่างมืดสลับกัน ดวงตาหวานที่เฉียงขึ้นเล็กน้อยเปล่งประกายระยิบระยับ เอ่ยถามเสียงเรียบ
“ตอนนี้จะจุ๊บกันไหม”
หลินอู่รีบหันหน้าหนี: “...ไม่เอา”
คำปราศรัยของผู้บริหารยาวนานเหลือเกิน ดูท่าจะเริ่มจากทบทวนอดีตไปจนถึงมองไปข้างหน้า แต่ผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังแหมะอยู่กับเรื่องในอดีต นักศึกษาในสนามต่างเริ่มง่วงหาวกันถ้วนหน้า
เส้นโค้งด้านข้างใบหน้าของชายหนุ่มจมอยู่ในความมืด หลินอู่เอียงคอเข้าไปใกล้ กระซิบกับเขาเบา ๆ “เบื่อมากใช่ไหม จะเล่นเกมสักหน่อยก็ได้นะ”
“ไม่เล่น” เขาวางมือเดียวรองคาง พลิกดูผังรายการที่เพิ่งแจกอย่างเรื่อยเปื่อย กระดาษส่งเสียงกรุ่บกรุบเบา ๆ “โชว์ที่มหาลัยซ้อมกันดูดีกว่าสมัยก่อนเยอะเลยนะ”
“สมัยก่อนแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” หลินอู่ถามอย่างสงสัย
เขาตอบรับคำเดียว “แถมผู้บริหารยังพูดเยอะกว่าเดิมอีก”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา การกล่าวสุนทรพจน์ทั้งหมดก็จบลงในที่สุด