ในห้องนอน เส้นผ่านุ่มนวลของหลินอู่กระจายระเรื่อง ร่างเธอจมอยู่ท่ามกลางผ้านุ่ม ถูกทาบกดจูบ
เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอใส่เพียงชุดนอนหลวม ๆ ปลายนิ้วเรียวยาวของเฮอจิ่งโจวจึงไม่มีอะไรมาขวาง
ก่อนถอยออกมา หรี่เขาบีบเนื้อนุ่มที่เอวของเธอเบา ๆ ร่างของหลินอู่ก็สั่นระริก
มองผ่านสายตามัวหมองลอยไอน้ำ เธอเห็นเขาก้มมองถือผ้าเช็ดฆ่าเชื้อ เช็ดข้อนิ้วทีละส่วนอย่างใจเย็นช้า ๆ
ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเขาจะทำอะไร เอวของเธอก็ถูกกดล็อกไว้
……
จุมพิตดวงตาที่ร้องไห้จนน่าสงสารของเธอ แล้วเฮอจิ่งโจวก็ค่อย ๆ นวดน่องที่ตึงเกร็งของเธอด้วยแรงพอดี ๆ นานหลายชั่งใจ ก่อนจะถาม
“ยังเป็นตะคริวอยู่ไหม”
หลินอู่ส่ายหน้า
เฮอจิ่งโจวไม่อธิบาย ไม่ขอโทษเรื่องที่ตัวเองเกินกว่าจะทำแต่อย่างใด แค่ถามเสียงเรียบ
“ยังจะคิดมั่วอีกไหม”
เธอสะดุ้งเฮือก คราวนี้ส่ายหน้าเร็วยิ่งกว่าเดิม
ทว่าความสำนึกผิดจริงใจของหลินอู่กลับไม่ได้รับการยอมรับจากเฮอจิ่งโจว
และสุดท้ายแล้วสุดท้ายจริง ๆ เฮอจิ่งโจวก็อุ้มเธอไปที่อ่างล้างมือในห้องน้ำ
สายน้ำอุ่นไหลผ่านปลายนิ้วที่ประสานกัน ทั้งตัวของหลินอู่แดงปนอายเป็นสีชมพู ข้อมือแทบไม่เหลือแรงสักนิด
ตอนนี้เองเธอถึงได้รู้ทีหลังว่าความคิดของตัวเองผิดเพี้ยนแค่ไหน
เขาน่ากลัวเหลือเกิน
เฮอจิ่งโจวล้างมือให้เธออย่างเบามือ ทั้งที่ยิ้มไม่เต็มปากกวาดสายตามองสภาพน่าสงสารของเธอในกระจก แล้วพูดเสียงเฉย ๆ
“เจ้าหญิงเก่งอย่างนี้นี่นา”
หลินอู่แอบเงยมองมือตัวเอง โคนนิ้วหัวแม่มือถูเป็นสีแดง เธอรีบเบี่ยงสายตาหนี แล้วก็เชื่องช้า ไม่แสดงเสียงใด ๆ ออกมา