ฟ้าสางจาง ๆ หลินอู่ลุกขึ้นจากเตียง แต่งชุดนักเรียนเสร็จแล้วล้างหน้าแปรงฟัน
หลินหรงตักอาหารเช้าจัดเตรียมไว้บนโต๊ะแล้ว โจ๊กร้อน ๆ ราดด้วยกับข้าวเศษจากเมื่อคืน พร้อมขนมปังชื่อเม่าอีกสองสามลูก
นั่งกินข้าวบนม้าตัวพลาสติกเสร็จ หลินหรงก็สวมกระเป๋าเป้ให้เธอ
“กินช้า ๆ นะ อย่ากลืนรวดเดียว” แม่เตือนประจำวัน “อย่าลืมกินยาตามเวลา พักผ่อนเยอะ ๆ ห้ามวิ่งเล่นมั่วสิ่ง”
ปากยังคาขนมปังชื่อเม่า เธอพยักหน้าน้อย ๆ ขวบปากบวม ๆ อย่างน่ารัก “รู้แล้วค่ะแม่”
เดินออกจากอาคารพักอาศัยเก่า ๆ มาถึงพอดีเป๊ะกับรถเมล์สายไปโรงเรียน เธอเจอที่นั่งว่างก็นั่งลง อ่านคำศัพท์ภาษาอังกฤษไปพลางขณะรถคว้าไปมา
หน้าปากโรงเรียน นักเรียนเดินเข้ากันตามลำดับ
หลินอู่แบกกระเป๋ามาที่ห้องเรียน ที่นั่งของเธออยู่ริมผนังท้ายสุด ช่วงที่เดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า หนุ่ม ๆ แถวนั้นตั้งใจปิดจมูกแล้วบ่ายหนี
เธอหลับตาลง วางกระเป๋าลงอย่างเบามือ เก็บกวาดถุงขนมและกระดาษที่ถูกเจตนาทุบกองไว้บนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ แล้วเทลงถังขยะ
กลับมาที่ที่นั่งของตัวเอง หยิบหนังสือขึ้นเตรียมอ่านหนังสือยามเช้า
ก้อนกระดาษถูกขว้างมาโดนหัว เกลือกลงมาอยู่ตรงหน้า
“เฮ้ย สาวข้าวกล่อง วันนี้มีอะไรบ้าง”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นแถวนั้น
ปลายนิ้วงอเล็กน้อยตรงขอบหน้าหนังสือ หลินอู่ก้มหน้าไม่พูดอะไร สายตาจดจ่ออยู่กับหนังสือ
เสียงกระดิ่งอ่านหนังสือยามเช้าดังขึ้น