อากาศแจ่มใส แสงแดดกำลังดี
เฮอจิ่งโจวกุมมือหลินอู่ไว้ หลินอู่จับเชือกจูงของเฟลิกซ์เอาไว้ แล้วสวมปลอกปากให้มัน
ที่จุดลงทะเบียนแขวนริบบิ้นสีแดงเต็มไปหมด ทั้งอบอุ่นสุขสันต์และอิงแอ้งอิงอารมณ์
บริเวณกรอกแบบฟอร์ม เฟลิกซ์นั่งหมอบเงียบ ๆ อยู่ข้างเท้าอย่างเชื่อฟัง เหมือนเข้าใจว่าพนักงานกำลังชมว่ามันน่ารักดี จึงเกร็งหลังตรงขึ้นอีกหน่อย ท่าทางองอาจเย่อหยิ่งน่าเอ็นดู หลินอู่หัวเราะขำจนมุมปากเม้มขึ้นเอง
เซ็นชื่อ ประทับตรา
อุ้งเท้าของเฟลิกซ์ก็กดลงไปอีกก้อน
พิธีมอบใบรับรอง ทั้งสองเดินขึ้นไปบนเวทีแห่งคำสาบาน
หน้าเวทีสีขาวบริสุทธิ์ จออิเล็กทรอนิกส์แสดงเวลาที่ทะเบียนสมรส
หลินอู่สวมมาลัยดอกไม้กับผ้าคลุมเบา ๆ บนเศียร มือถือช่อดอกไม้สีขาว เฟลิกซ์เดินตามอยู่ข้าง ๆ แล้วดึงขากางเกงของเฮอจิ่งโจวเล่น
รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวข้างเท้า เฮอจิ่งโจวเงยหน้าขึ้นเฉื่อย ๆ มองมันหนึ่งสบตา
“คุณหนักเกินไป พี่ยกไม่ไหว”
นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าฝ่ายพ่อไม่เอาด้วย เฟลิกซ์จึงเลิกพยายามอย่างเด็ดขาด วิ่งเลาะไปหาหลินอู่ แล้วเอาจมูกที่สวมปลอกปากอยู่เบียดเบียดเธอแบบอ้อนวอน
หลินอู่มองมัน แล้วก็หันไปมองเฮอจิ่งโจว ลังเลอยู่ว่าจะลองขอดีไหม
“คุณยกมันไหวหรอ”
สุดท้ายก็เป็นเฮอจิ่งโจวที่หิ้วเฟลิกซ์ขึ้นไปวางบนโต๊ะแห่งคำสาบาน
“ขอต้อนรับคู่บ่าวสาวทั้งสองยามบ่ายนี้ ยินดีอย่างยิ่งที่วันนี้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสประกอบพิธีลงทะเบียนสมรสและมอบใบรับรองให้แก่ทั้งสองท่าน” พนักงานเปิดปากด้วยรอยยิ้ม