กิ่งมิสเซิลโท้ที่ซื้อมาจากร้านดอกไม้แขวนอยู่เหนือกรอบประตู ใบไม้เขียวเข้มประดับด้วยเม็ดผลเบอร์รี่สีแดงสวยงาม ทำให้ดูสดชื่นน่ารักยิ่ง
หลินอู่ระมัดระวังนำเค้กออกจากกล่อง กำมีดพลาสติกเล็กเตรียมผ่า จู่ ๆ มือเรียวที่ข้อนิ้วชัดเจนก็ปรากฏขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบเทียนหนึ่งแท่ง ปักลงตรงกลางอย่างมั่นคง
“ขอพรก่อนสิ”
หลินอู่งงงวย “แต่วันนี้ไม่ใช่วันเกิดนี่นา”
ไฟแช็กส่งเสียง “แคล็ก” ลุกเป็นลิ้นเพลิง เฮอจิ่งโจวจุดเทียนจนสว่าง แสงเทียนอบอุ่นสาดส่องคิ้วและดวงตาลึกซึ้งของเขา “ใครบอกว่าขอพรได้แต่วันเกิด”
“ก็ได้” หลินอู่วางมีดลงข้าง ๆ อย่างว่าง่าย ประนมมือหลับตาลง แสงไฟพาดเงาสั่นไหวบนขนตา เธอไม่มีพรอะไรเป็นพิเศษ จึงใจกล่าวให้ร่างกายแข็งแรงสามรอบ
ขอพรเสร็จก็เป่าเทียน
เงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเฮอจิ่งโจวกำลังมองเธออยู่
ดวงตาแดกปกติที่มักมีแววเย้ยหยันเมื่อคราวนี้จรัสรอยยิ้มบางเบา หางตาเชิดขึ้นนิด ภายใต้แสงไฟดูอ่อนหวานเป็นประกาย
หัวใจเต้นกระตุกวูบในวินาทีนั้น หลินอู่ก้มตาลง แล้วก็ยุ่งเหงิดเก็บมีดพลาสติกมาก้มหัวรีบผ่าเค้ก ส่งไปตรงหน้าเขา
กลิ่นครีมหวานละมุนยิ่งหอมฟุ้ง เห็นเขาชิมไปหนึ่งคำ หลินอู่ที่หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะจึงหาเรื่องพูด กระพริบตาปริบ ๆ ถามว่า “อร่อยไหม”
เฮอจิ่งโจวได้ยินดังนั้นก็เขมือบมองเธอหนึ่งครั้ง