หลินอู่แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ สายน้ำอุ่นซัดผ่านไปมา ฟองสบู่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ลอยเต็มผิวน้ำ
เธอไม่ได้ดื่มไวน์มากอยู่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไปสติก็ค่อย ๆ กลับคืน และระหว่างที่ความคิดฟื้นกลับมาหมดจดหมดจน แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นทีละนิย
เธอทำอะไรลงไปนะ
กำลังจะยกมือขึ้นปิดหน้าที่ร้อนวาบ สายตาเฉียดกลับกลับเหลือบเห็นเงารูปจักกันดี หัวใจเต้นกระตุกวูบ เงยหน้าขึ้นมองไป ก็สบเข้ากับสายตาที่รอคอยอย่างมีเวลาเหลือเฟือของเฮอจิ่งโจวเข้าเต็ม ๆ
หนุ่มน้อยพิงอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาหยดน้ำดูเกียจคร้านแต่มืดลึก สายตากวาดผ่านร่างเธอช้า ๆ อย่างไม่ซ่อนเจตนา
“คุณ... คุณ...”
หลินอู่ตาโตจนกลมเต็มที่ มือสั่นงันงก รีบกดตัวเองจมลงไปในน้ำ ตกใจจนหน้ามืด “ทำไมคุณยังอยู่ตรงนี้”
“ทำไมเราจะอยู่ตรงนี้ไม่ได้” เขาขมวดคิ้วขึ้นเบา ๆ
“คุณ... ออกไปเดี๋ยวนี้”
เฮอจิ่งโจวจ้องเธออยู่นาน ดวงตามืดจนอ่านความหมายไม่ออก แล้วจึงลุกขึ้นยืนช้า ๆ ช้า ๆ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกไปไหน
เขาเดินมาหยุดข้างอ่างอาบน้ำ โน้มตัวลงเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาที่ตกใจสับสนของเธอ ปลายนิ้วก็ทิ้งตัวลงไปเล่นผิวน้ำอย่างไร้เดียงสา ข้อนิ้วเปื้อนฟองสบู่เล็กน้อย
“น้ำนี่เราเปิดให้ กลีบดอกไม้นี่เราโปรยให้”
กลีบดอกไม้สีแสดสวยงามถูกเขาหยิบขึ้นมาบีบจนแหลกในปลายนิ้ว น้ำหวานไหลซึมออกมา หยดลงไปในน้ำ
“ที่รัก ตัวคุณเองยังเป็นเราที่เปลื้องผ้าแล้วอุ้มมาวาง จะไล่เราออกอีกเหรอ”
หัวใจของเธอดังเข้าไส้ ปลายหูแดงก่ำจนเกือบเป็นเลือด สัญชาตญาณดึงตัวถอยหลัง แต่อ่างอาบน้ำก็แค่นี้ หนีไปไหนก็ไม่พ้น ได้แต่แนบชิดผนังอ่างแน่น