เหมือนกับว่าตั้งแต่เริ่มสังเกตเห็นใครสักคน คน ๆ นั้นจะปรากฏตัวขึ้นในสายตาบ่อยครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ ในทางจิตวิทยาเขาเรียกว่าปรากฏการณ์จอประสาทตา
นับตั้งแต่ครั้งนั้น หลินอู่เริ่มสังเกตเห็นว่าทุกเที่ยง ยังหนุ่มผู้นี้จะเดินออกจากประตูโรงเรียนตรงเวลาเสมอ
ไม่เคยใส่ชุดนักเรียน ท่าทางเย็นชาและเหม่อลอย
บางครั้งจะมีหญิงสาวหน้าตาสดใสงดงามเดินตามอยู่ข้าง ๆ คุยเล่นยิ้มแย้มกับเขา แต่เขากลับไร้ความรู้สึกใด ๆ ทั้งร่างกายและสายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
แต่วันนี้มีจุดที่ต่างออกไปเล็กน้อย
เธอสังเกตเห็นว่ามือของเขามีของชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
ปลายนิ้วเรียวยาวห้อยของชิ้นนั้นไว้อย่างเกียจคร้าน แกว่งไปมา
สายตาหยุดค้างอยู่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัวหลายวินาที หลินอู่มองอย่างพยายามแล้วพอจะออกว่าน่าจะเป็นจี้รูปนกตัวหนึ่ง กลมป้อมน่ารักดี
เพียงแต่มันไม่ค่อยเหมือนของที่เขาจะพกติดตัวเลย
ช่วงบ่ายวิชาพละ หลังจากอบอุ่นร่างกายไปหลายรอบ ครูประกาศให้เล่นอิสระ เพื่อนร่วมชั้นต่างแยกย้ายกันไป จางจื่อเชียนกับพวกเกาะไหล่เกี่ยวคอกันไปเล่นบาสเกตบอล
หลินอู่นั่งท่องหนังสืออยู่ที่ขั้นบันไดของสนาม
หลังเลิกเรียน สนามกีฬาว่างเปล่าไปนานแล้ว เธอเก็บอุปกรณ์ที่กระจัดกระจายอย่างลูกบาสและไม้แบดมินตันใส่กล่องอย่างเดียว แล้วลากกล่องส่งกลับไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์
เดินกลับมาถึงตึกเรียนอย่างหอบหายใจ เสียงกระดิ่งก็ดังขึ้นเสียแล้ว