ตั้งแต่วันนั้นที่เห็นเงาร่างของเด็กหญิงนั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ เฮอจิ่งโจวก็แอบเหลือบสายตามองลงไปข้างล่างเป็นระยะ ที่พื้นที่รกร้างระหว่างกำแพง ที่ซึ่งพุ่มไม้แตกกิ่งก้านขัดกัน
แต่เงานั้นก็ไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกเลย
เขาไม่รู้ว่าความคิดร้ายแฝงเจือจางที่ก่อตัวอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของตัวเองมันหมายความว่าอะไร เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดี การไร้จริยธรรมเพียงเล่น ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ
เพียงแต่การอบรมสั่งสอนสามชั้นจากครอบครัว โรงเรียน และสังคม ทำให้เขายังเหลือมโนธรรมอยู่บ้าง ระงับความคิดชั่วที่อยากรังแกเพื่อนร่วมชั้นเอาไว้ได้พอประมาณ จึงไม่ได้ออกไปตามหาเด็กหญิงคนนั้น เพื่อดูว่าเวลาเธอร้องไห้แล้วจะเป็นหน้าตาแบบไหน
น่าเสียดายจริง ๆ
ตอนที่ความดีอันโสดาบางของเขาเพิ่งฟื้นคืน เธอกลับเดินเข้ามาในสายตาเขาเองเสียเอง
-
ข่าวลือแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
พอถึงช่วงบ่าย ประโยคที่เฮอจิ่งโจวพูดหวัด ๆ ผ่านการเล่าเติมแต่งมานับรอบก็กลายเป็นว่า ผู้ชายพวกนั้นไม่ชอบซักกางเกงใน หมุนเวียนใส่กันทั้งสี่คน
ข่าวชวนขำที่พาเหี่ยวแพร่จากชั้นมัธยมปลายปีสาม ไหลลงไปถึงปีหนึ่งปีสอง
กระทั่งครูก็ยกเรื่องนี้ขึ้นพูดบนเวที หน้าเคร่งเครียดตบโต๊ะกระแทกเสียง สั่งสอนอย่างจริงจังว่าทุกคนต้องดูแลความสะอาดส่วนตัว โดยเฉพาะนักเรียนที่พักในหอ
พอครูเดินออกไป เสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะที่อั้นไว้ก็ดังระรัวทั่วห้อง แต่คราวนี้ศูนย์กลางของกระแสในที่สุดก็ไม่ได้โป้งเธออีกต่อไป