ไฟเขียว
ช่วงเวลาที่ได้ยินคำถามของเฮอจิ่งโจว หัวใจของหลินอู่แทบหยุดเต้น ความตกใจไหลบ่าเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิ
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างไหลถอยหลัง แสงไฟนีออนลากเป็นเงาสีระยิบระยับ
เธอกำปลายนิ้วแน่นจนขาว บังคับตัวเองให้สงบสติ
“ไม่นะ สมัยมัธยมปลายฉันไม่มีคนที่แอบชอบ”
กลัวว่าเขาจะมองทะลุปรุโปร่ง เสียงท้ายประโยคจึงสั่นเล็กน้อย แล้วรีบพูดเสริมไปเพื่อกลบเกลื่อน
“อาจ... อาจเพราะนึกถึงเฉิงเจียหยางก็ได้มั้ง”
วินาทีที่เสียงดับลง โลกดูเหมือนถูกกดปุ่มพัก ในรถเงียบจนเสียงเข็มร่วงลงพื้นยังได้ยิน
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
ประตูหน้าบ้านเปิดออก เฟลิกซ์ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ราวกับมารับต้อนรับ
หลินอู่ก้มลงลูบมัน ส่วนเฮอจิ่งโจวเดินผ่านตัวเธอไปแล้ว
จ้องมองแผนหลังที่ดูห่างเหินนั้นใต้แสงไฟ หลินอู่ขบริมฝีปากเบา ๆ
รู้สึกเหมือนตัวเองทำพลาดอีกแล้ว จนมือเท้าไม่ถูก จึงก้มตาลงอย่างอึดอัดแล้วหมุนวนลูบหัวเฟลิกซ์ต่อ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมเดินตามมาสักที เฮอจิ่งโจวจึงหยุดฝีเท้า หันหลังกลับมามองเธอ
“ยืนโง่ ๆ อยู่นั่นทำไม”
ไม่ได้โกรธนี่
เธอรีบตอบรับทันที ก้มลงเปลี่ยนรองเท้าแตะ
หลินอู่บีบปลายนิ้วตัวเอง เดินตามเฮอจิ่งโจวติด ๆ ดุจหางน้อย รองเท้าแตะทำเสียงตบตากับพื้นเบา ๆ
เฮอจิ่งโจวเติมน้ำในชามของเฟลิกซ์จนเต็ม แล้วเปิดดูเมนูที่ป้ายบ้านส่งมา พร้อมเรื่องราวยุ่ง ๆ อีกเล็ก ๆ น้อย ๆ
วินาทีที่ฝีเท้าหยุดลง รู้สึกเหมือนมีคนเดินชนเข้ามาด้านหลัง