หลินอู่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย แถมปกติก็ชอบทำตัวเรียบลงพอ ๆ กับความใสตัว ไม่เหมือนเฉินอี้ที่เป็นประธานฝ่ายประชาสัมพันธ์ ต้องออกหน้ากลางคนบ่อย และดูแลโซเชียลมีเดียของตัวเองได้ดีมาก
ทั้งเป็นพิธีกรงานเลี้ยง ประธานชุมนุมกลุ่มสตรีทแดนซ์ นางแบบถ่ายภาพ งานตี๋ละมีดีทุกด้าน เรียกว่าพัฒนาครบเครื่องทั้งด้านความรู้ ศีลธรรม ร่างกาย ความงาม และการใช้แรงงาน ตอนอายุ 16 ก็ถูกนักค้นตัวชวนเซ็นสัญญาไปถ่ายโฆษณาจนมีชื่อเสียงพอตัว นับเป็นดาวระดับมหาวิทยาลัยเลยทีเดียว
เทียบกันแล้ว หลินอู่แทบไม่มีตัวต
แต่ก็เพราะมีกระแสสติ๊กเกอร์สั้นก่อนหน้านี้ช่วยหนุน ทำให้คะแนนโหวตของเธอดีเกินคาด
เหลียงซินโหรวปลอบเธอว่า เดี๋ยวถึงพิธีเปิดคะแนนเธอต้องพุ่งขึ้นแน่ ตอนนั้นเธอจะระดมให้ทั้งห้องช่วยกันโหวตให้
หลินอู่ส่ายหัวเบา ๆ แล้วยิ้มบอกว่าไม่เป็นไร
จริง ๆ เธอรู้สึกละอายใจที่ต้องออกหน้ากลางคน กลัวโดยเรียกความสนใจมากเกินไป
สติ๊กเกอร์สั้นของชมรมละครตอนนั้นน่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะค่าตัวจุใจ เธอก็ไม่เคยคิดจะร่วมแสดงเลย
“มันไม่ได้อย่างนั้นสิ ตอนนี้รุ่นพี่เฮอเป็นแฟนคุณ จะถ่ายก็ต้องถ่ายคู่กันสองคนสิ คนพวกนี้โหวตกันแบบไหนกัน”
ปลายปากกาที่หลินอู่กำลังจดโน้ตหยุดลง เธออธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“การถ่ายโฆษณาเป็นงานของมหาวิทยาลัย รูปแบบคล้าย ๆ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยนั่นแหละ แค่ยืนเคียงกันถ่ายก็จบแล้ว ให้คนอื่นโหวตคนที่ตัวเองชอบก็เป็นเรื่องปกตินี่”
“คุณหลินอู่ครับ” เหลียงซินโหรวเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธออย่างหมั่นไส้ที่ทำตัวให้รำคาญ “เรื่องคุณค่าในตัวเอง คุณมันต่ำเกินไปแล้วใช่ไหม”