สมาชิกคนนั้นเพิ่งรู้ตัวทัน รีบเงยหน้าขึ้น ก็เผลอสบตากับสายตาเรียบนิ่งของเฮอจิ่งโจวพอดี
“พูดสิ” เขาวางสีหน้าเรียบเฉย ค่อย ๆ ส่งโทรศัพท์คืนให้อย่างไม่รีบร้อน “ทำไมไม่วิเคราะห์ต่อล่ะ”
สมาชิกคนนั้นตันตื้อ พูดตะกุกตะกัก
“ก็... แหม อาจจะ อาจจะแอบชอบท่านประธานชมรมอย่างคุณตั้งแต่สมัยมัธยมปลายก็ได้นะครับ”
พอเห็นสีหน้าเขาเย็นลงไปอีก ก็รีบเปลี่ยนปากทันที
“ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นเพราะฝีมือการแสดงเยี่ยมมาก แฟนสาวของท่านประธานชมรมนี่เป็นอัจฉริยะจริง ๆ ดาวที่ชะตาลิขิตมาเลย!”
“ประชุมเลิก”
เฮอจิ่งโจวลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้าน ขาเก้าอี้เสียดกับพื้นจนเกิดเสียงทุ้มสั้น ๆ เดินไปทางประตูพร้อมน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ส่งวิดีโอมาให้ฉัน”
-
ปีนี้อากาศประหลาด ช่วงเปลี่ยนฤดูตอนเช้ายังแดดจ้า แต่พอถึงบ่าย ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มขึ้นมาทันที พายุลมกระโชกแรงแล้วอุณหภูมิก็ดิ่งลง
นักศึกษาหลายคนที่มาซื้ออาหารร้อน ๆ ต่างหลั่งไหลเข้ามา ต่อแถวกันในร้านสะดวกซื้อ
หลินอู่กำลังอยู่หลังตู้อาหารร้อน ยุ่งอยู่กับพลิกไส้กรอกย่าง อุ่นข้าวปั้น และทำกาแฟที่บาร์เครื่องดื่ม ส่วนคนข้าง ๆ ทำหน้าที่รับเงิน
คนต่อไปเดินขึ้นมาต่อแถว
“ลาเต้ร้อนขนาดกลางหนึ่งแก้ว”
เสียงที่คุ้นหูทำให้มือของหลินอู่หยุดค้าง เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เฮอจิ่งโจวยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ เสื้อกันฝนสีดำยิ่งเน้นให้ผิวของเขาดูซีดขาว แนวเส้นใบหน้าคมกริบ
เขาห้อยตาลงอย่างเกียจคร้าน ราวกับไม่เห็นเธอ สายตาหลุดลอยไปตรงป้ายที่แปะบนกระจก แล้วสั่งต่อ
“ไก่ย่างซอสเทริยากิ หนึ่งไม้ ทาโกะยากิหนึ่งถ้วย”