ลมหนาวพัดพลิ้วผ่านข้างหู เพราะความเร็วสูงเกินไป หลินอู่ถึงกับลืมตาไม่ทัน ความเย็นเจาะกระดูกทำให้เธอโล่งอกที่สวมหมวกและที่ครอบหูไว้แน่นหนา
บั๊กกี้เลื่อนพาเธอพุ่งไปตามลานน้ำแข็ง ทุกครั้งที่กระแทกเล็ก ๆ เธอจะเด้งขึ้นนิดหน่อยแล้วลงสู่ตัวบั๊กกี้อย่างมั่นคง ความชันแบบนี้ไม่ทำให้รู้สึกลอยตัว กลับแปลกเพลินจนความตึงเครียดและความกลัวตอนแรกค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ หลินอู่สัมผัสได้ถึงความมันส์ที่ส่งผ่านมา
ระยะทาง 521 เมตร ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงเส้นชัย
เฮอจิ่งโจวยืนรอเธออยู่ตรงนั้น
บั๊กกี้ค่อย ๆ หยุดลง เขาก้าวเข้ามา โค้งตัวลงเล็กน้อย ยื่นมือออกมาดึงเธอออกมาอย่างมั่นคง ปลายจมูกและแก้มของสาวน้อยถูกลมเป่าจนแดงเป๋ง ขนตายังติดเกล็ดหิมะอยู่
เห็นท่าทางตื่นเต้นดีใจของเธอ เฮอจิ่งโจวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “สนุกไหม”
หลินอู่พยักหน้ารัว ๆ เงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย ปลายผมยังติดเกล็ดหิมะ พูดอย่างมีความสุขว่า “สนุกค่ะ”
“คุณก็ไปเล่นบ้างสิ” เหมือนรีบอยากแบ่งปันความสุข เธอกระชากแขนเขาเขย่าเบา ๆ “ฉันรอตรงนี้”
เฮอจิ่งโจวจัดผมที่ถูกลมเป่ายุ่งเหยิงให้เธอเรียบร้อย เสียงของเขาฟังดูเฉื่อยชา “เดี๋ยวค่ำค่อยมาเล่น ตอนนั้นแสงไฟสวยกว่า”
ระหว่างเดินผ่านจุดที่กองวงกลมหิมะไว้ เขากวาดสายตามองอย่างเมยเลย สุดท้ายเลือกเอาวงสีชมพู สแกนจ่ายเงิน
หลินอู่กำลังสงสัยอยู่พอดี เขาตบเอวเธอเบา ๆ “ไปนั่ง”