ถึงเมืองน้ำแข็งแล้ว หิมะโปรยปรายนอกหน้าต่าง ปลายกิ่งไม้ทุกต้นถูกปกคลุมด้วยสีขาวเงินหนาฉาก บางครั้งลมหนาวพัดผ่าน หิมะก็ร่วงลงมากรูด
นอนต่ออีกพักหนึ่งในห้องโรงแรม เฮอจิ่งโจวลุกขึ้นก่อน
พอเตรียมตัวเสร็จเกือบครบ หลินอู่ยังกอดผ้านวอนบางอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอยาวนวล ความอบอุ่นจากเครื่องทำความร้อนเชิดหน้าแก้มขึ้นเป็นสีชมพูอ่อน
เขานั่งลงที่ขอบเตียง สายตากวาดจากคิ้วกับดวงตาของเธอ ลงมาถึงปลายจมูก แล้วหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่นอนตะแคงจนยุ้ยเล็กน้อย
จ้องมองไม่วางตานานหลายตลบ ก็ไหนจะกดหัวลงจุบเบา ๆ สักสองสามจุ๊
ฝ่ามือขี้เกียจ ๆ ไถลลงตามขอบผ้าห่ม เข้าไปภายใน บีบเล่นน่องของเธอด้วยความเอร็ดอร่อยไม่ยอมปล่อย
ปลายนิ้วลูบไล้เหม่อ ๆ โดยไม่รู้ตัวก็ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปทีละนิด ทิ้งรอยจาง ๆ ไว้แล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลินอู่ตื่นขึ้นอย่างงั้นงก ดวงตายังไม่ทันสว่างนัยน์ ตาลอย ๆ มองเฮอจิ่งโจวอยู่คนละสองสามวินาที แสงแดดส่องผ่านรอยแยกของม่านสว่างลงบนคิ้วและดวงตาของเขาอย่างงดงาม ดวงตาหวานคู่สวยเฉี่ยวเฉียบลงเล็กน้อย ทำเอาเธอเผลอเหม่อไปสักพัก
จนกระทั่งความอบอุ่นจากจุดที่ผิวกายแนบสัมผัสกันส่งความร้อนมาให้รู้สึกไม่ได้จริงก็ไม่ได้ เธอจึงสะดุ้งหดขาหนี แต่กลับถูกฝ่ามือกว้างล็อกไว้แน่นยิ่งขึ้น ปลายนิ้วลูบไล้ด้านในขาเบา ๆ เกือบจะไม่รู้สึก เธอหน้าแดงอุ่น คว้าข้อมือเขาออกดัน
เฮอจิ่งโจวสาวคิ้วขึ้นนิด ๆ ก็ยอมปล่อยมือตามที่เธอต้องการ ลงไปกุมข้อเท้าของเธอบีบเบา ๆ ก่อนเอ่ยขี้เกียจ ๆ ว่า “ทำไมต้องทำตัวเป็นคนนอกด้วย” ทั้งคนแผ่ไปด้วยกลิ่นอายแห่งความฟินจนสุดหัวใจ