ออกจากเขตสวนงานแล้ว ทั้งสองไปกินร้านหม้อเหล็กตุ๋นที่จัดอันดับสูงและได้รีวิวชมมากมาย
น้ำซุปสีน้ำตาลเข้มคลุกเคล้ากับก้อนซี่โครงเนื้อแน่นเดือดพล่านในหม้อ มันฝรั่งถูกตุ๋นจนนุ่มเปื่อย แผ่นแป้งขอบหม้อถูกย่านจนเหลืองทองเรียงรายเป็นวง ขอบน้อย ๆ โค้งขึ้นเล็กน้อย
หลินอู่กินจนร่างกายอบอุ่นวูบวาบ ปลายจมูกมีเหงื่อผุดขึ้นมานิด ๆ
เธอสวมแจ็กเก็ตขนลงตัวสีฟ้าอ่อน แก้มนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อ ตอนนี้กำลังถือแก้วจิบเครื่องดื่มเล็ก ๆ หน้าตายิ้มแย้มมีความสุข แทบไม่ต่างจากนักศึกษาสาวโต๊ะข้าง ๆ ที่ร่าเริงครึกครื้น ชีวิตชีวาน่ามองเหลือเกิน
กินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็พากันเดินเล่นตามถนนสายกลาง ใต้อาคารสถาปัตยกรรมแบบยุโรปริมทาง หลินอู่ทำตามคู่มือเที่ยว ซื้อไอศกรีมรสพิเศษเมืองน้ำแข็งมาแซะไว้ระหว่างขนมปังโบราณ กำลังจะกัดคำแรก
แล้วนึกอะไรขึ้นได้ จึงหักมือส่งไปเอียงตรงหน้าเฮอจิ่งโจวก่อน
เฮอจิ่งโจวกวาดสายตามองเธอเบา ๆ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ฉันชอบกินเศษที่เธอเหลือนี่”
“……” ปลายนิ้วหลินอู่อืดค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำขอแบบนี้
เธอดึงมือกลับมาเงียบ ๆ แล้วกัดเองหนึ่งคำ ความหวานเย็นปนกลิ่นหอมของขนมปังละลายในปลายลิ้น อร่อยจริง ๆ
แต่เมื่อกี้กินหม้อเหล็กตุ๋นจนเต็มเกินไป ไอศกรีมแซะขนมปังยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง เธอกะพริบตาปริบ ๆ ส่งให้เขา เฮอจิ่งโจวจึงรับไปกินต่อ
เดินเที่ยวจนครบแล้วกลับมาพักที่โรงแรม หลินอู่อาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ก็ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเปิดดูรูปที่ถ่ายวันนี้ทีละรูปอย่างตั้งใจ เป็นระยะ ๆ ก็ยิ้มแห้ม ๆ แสงไฟอ่อนนุ่มสาดส่องใบหน้าเรียบ ๆ ของเธอ