คนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ล้วนเป็นคนฉลาดหลักแหลม จะฟังความร้ายกาจที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้นไม่ออกได้อย่างไร
แต่เดิมพวกเขาก็ไม่ชอบหลินอู่อยู่แล้ว ผู้หญิงสวยสไตล์คลาสสิกแต่ยากจนแบบนี้ มักเก่งเรื่องใช้ภาพลักษณ์อ่อนแอหลอกล่อคนซื่อบื้ออย่างเฉิงเจียหยาง เพื่อหวังรีดเงินจากเขา
ช่างเป็นคนที่ดูไม่ขึ้นเอาเสียเลย
พอคำพูดนั้นดังขึ้น ทุกคนต่างก็รอดูเรื่องสนุก รอชมสีหน้ากระวนกระวายจนทำอะไรไม่ถูกของเธอ
แต่ใครจะคิดว่าหญิงสาวกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาดำขลับใสกระจ่าง ราวกับฟังความหมายแฝงของอีกฝ่ายไม่เข้าใจ
“ฉันซื้อจากเถาเป่า ถ้าเธออยากได้ ฉันส่งลิงก์ให้ได้นะ”
“ถ้าบันทึกรูปไปค้นในพินตัวตัว น่าจะถูกกว่านี้อีก”
บรรยากาศพลันเงียบงันอย่างน่าประหลาด
คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนร่ำรวยหรือไม่ก็มีฐานะ ใครจะต้องซื้อเสื้อผ้าแบบหารกันจ่ายด้วยล่ะ
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะยอมรับตรง ๆ แบบนี้ เขานิ่งไปครู่ใหญ่ ไม่รู้จะต่อคำอย่างไร
ขณะที่บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงเกียจคร้านดังขึ้น
“ส่งมาให้ฉัน”
เป็นเฮอจิ่งโจว
ทันใดนั้น สายตาสงสัยหลายคู่ก็หันไปมองเขา
หลินอู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็งุนงงไปหมด สงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า
แต่เขากลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร แถมยังเร่งอย่างไม่ค่อยพอใจ
“เร็วสิ อย่าคิดว่าใส่กระสอบก็ยังสวยแล้วจะทำตัวหยิ่งได้ล่ะ”