หลายวันติดต่อกัน หลินอู่ใช้ชีวิตตามปกติ นอกจากเข้าเรียนก็หาเงิน
และกินข้าวที่วิลล่าอย่างว่าง่าย
ช่วงมื้อเย็น ป้าคนใช้มักยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร คอยบอกให้เธอตักอันนี้เพิ่ม กินอันนั้นอีกหน่อย
แม้จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้เจอเฮอจิ่งโจวอีก แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย
ถึงอย่างไร คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากให้คนที่ตัวเองชอบเห็นสภาพเหงื่อท่วมศีรษะของตัวเอง
ทว่าเมื่อไม่นานมานี้กลับเกิดเรื่องแปลก ๆ ขึ้นหลายอย่าง
เว่ยโบที่ก่อนหน้านี้ถูกบัญชีทางการแท็กตอนเข้าร่วมกิจกรรมของมหาวิทยาลัย มีคนเข้ามาดูเพิ่มขึ้นทุกวัน
โน้ตภาษาเยอรมัน วิธีเรียน และไฟล์อีบุ๊กที่เธอขายบนแพลตฟอร์มหนึ่งก็มียอดเข้าชมเพิ่มขึ้นมาก
มีคนจงใจกดสั่งซื้อ พอคุยกันไปได้ครึ่งทางก็พูดจาเหน็บแนมขึ้นมาเสียอย่างนั้น ก่อนจะบล็อกเธอแล้วขอเงินคืนทันที
เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้พยายามสืบหาก็จับต้นชนปลายไม่ได้
เดิมทีตั้งใจว่าจะปล่อยไว้สักสองสามวัน เดี๋ยวผ่านไปสักพักก็คงไม่มีอะไรแล้ว
แต่เรื่องที่ตามมาติด ๆ กลับเป็นการถูกไล่ออกจากร้านสะดวกซื้อโดยไม่มีเหตุผล
เจ้าของร้านทำหน้าเบื่อหน่าย โบกมือไล่ให้เธอรีบไป
“ไม่มีความสามารถแล้วยังชอบไปทำให้คนอื่นไม่พอใจ เด็กหนุ่มสาวสมัยนี้นี่นะ...”
ทำให้ใครไม่พอใจงั้นเหรอ?
ชั่วขณะนั้นเธอนึกไม่ออกว่าตัวเองจะไปทำให้ใครไม่พอใจได้ นอกจากเฮอจิ่งโจว เพราะเธอดันเห็นเรื่องที่ไม่ควรเห็นเข้า
แต่แล้วก็รีบปฏิเสธความคิดนี้ทันที
ถึงอย่างไร ถ้าเป็นเขาจริง ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะให้เธอดูแลเฟลิกซ์
เรื่องที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว คิดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ หลินอู่จึงเลิกคิดมากและเริ่มหางานพาร์ตไทม์ใหม่ทันที