ไป๋จื่อไม่เคยพบใครที่ไร้ยางอายเหมือนเฉินผีมาก่อน
ในฐานะแพทย์ ไป๋จื่อช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นคุณชายคุณหญิงจากตระกูลใหญ่ หรือชาวบ้านยากจน ขอทานข้างถนน... ใครที่รอดตายจากมือเธอก็ล้วนซาบซึ้งบุญคุณ อยากตอบแทนเป็นวัวเป็นควาย แต่เจ้าคนนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย
ไป๋จื่อคิดว่าตนเองไม่ใช่คนที่ทำบุญแล้วหวังผลตอบแทน การรักษาคนคือจริยธรรมของแพทย์ เธอไม่ได้หวังจะได้รับการตอบแทนอะไร
ไป๋จื่อคิดว่าเฉินผีที่ต้องหลบหนีการไล่ล่าของตำรวจ คงจะยอมเดินทางไปด้วยกันกับเธอ เธอจะได้มีที่พึ่งพิง แล้วเมื่อภารกิจสำเร็จก็จะให้ค่าตอบแทนก้อนโต แต่ไม่คิดว่าเฉินผีจะไม่ยอมรับข้อเสนอเลย
คิดถึงเรื่องนี้แล้ว ไป๋จื่อก็รู้สึกหงุดหงิด แหงนหน้ามองเฉินผี ก็พบว่าเฉินผีกำลังมองเธออยู่พอดี ไป๋จื่อไม่ยอมอ่อนแอ จ้องเขากลับไปอย่างท้าทาย เฉินผีทำหน้าหง่อยๆ
ไป๋จื่อมองเขา แล้วตัดสินใจพูดความจริง "เฉินผี ฉันอยากจ้างนายเป็นบอดี้การ์ด พานายไปฉางซา เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว จะให้ค่าตอบแทนก้อนโต"
เฉินผีเหลือบตามองเธอ พูดเสียงไม่ดี "ฉันรับแต่จ็อบเก็บคนเท่านั้น"
ไป๋จื่อรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "เป็นบอดี้การ์ดก็ต้องฆ่าคนเหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้คนที่ฉันจะให้ฆ่ายังไม่มาอยู่ที่นี่"
ได้ยินคำพูดนี้ เฉินผีก็หันมามองเธอจริงจัง ในดวงตาสีดำสนิทมีความมุ่งร้าย "หนึ่งร้อยเหรียญต่อหนึ่งชีวิต ไม่น้อยไป ไม่ขาดไป"
เมื่อได้รับการตอบรับจากเฉินผี ไป๋จื่อก็เร่งเครื่องต่อ "แต่ก่อนที่คนที่ต้องฆ่าจะมาถึง นายต้องปกป้องฉันไว้ก่อน ไม่งั้นนายก็ไม่รู้ว่าจะไปฆ่าใคร แล้วก็ไม่ได้ผลประโยชน์อะไรด้วย"
ในคำพูดแฝงไว้ด้วยการข่มขู่ แต่สิ่งที่เฉินผีไม่กลัวที่สุดก็คือการข่มขู่
เขาอ้าปากพูดกัดฟัน "รู้แล้ว ให้ฉันหนึ่งร้อยเหรียญ ฉันถึงจะตกลงช่วยนายฆ่าคน ไม่งั้นนายจะตายหรือรอดก็ไม่เกี่ยวกับฉัน"
เห็นเฉินผีเริ่มใจอ่อน ไป๋จื่อก็โล่งใจ หันหลังไปหยิบเหรียญทองแดง ไป๋จื่อถึงจะอายุน้อย แต่ก็เก็บออมเงินได้บ้างจากการเป็นแพทย์มาหลายปี เธอหยิบไหดินเผาใบเล็กออกมาจากตู้ แล้วเทเหรียญทองแดงในนั้นลงบนโต๊ะ
จำนวนไม่ใช่น้อย เฉินผีมองไป๋จื่อด้วยสายตาแปลกๆ ความสงสัยในดวงตาปกปิดไม่มิด ไป๋จื่อนับหนึ่งร้อยเหรียญ แล้วผลักไปให้เฉินผี
เฉินผีขี้เกียจลุกขึ้นนั่ง ท่าทางเหมือนนายท่านใหญ่ นับเหรียญหนึ่งร้อยเหรียญที่เธอผลักมาอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง แล้วเก็บใส่ย่าม
ได้ยินเสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกังวาน เฉินผีเงยหน้ามองเธอ เสียงแหบพร่าเล็กน้อย "คนนี้ฉันฆ่าให้"
ไป๋จื่องงไปชั่วครู่ แล้วก็ตั้งสติได้ เฉินผีตกลงแล้ว เธอยิ้มจนตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
สังเกตเห็นเสียงของเฉินผีแหบเล็กน้อย เธอหันหลังเดินอย่างเบาสบายแล้วพูด "ฉันไปต้มยาให้นายนะ!"
พร้อมกับท่าทางของเธอ กระโปรงสีขาวนวลพลิ้วไหวเป็นรูปดอกไม้เล็กๆ กลางอากาศ เหมือนดอกมะลิที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ในยามค่ำคืน ชวนให้หลงใหล
เฉินผีตาพร่าจากรอยยิ้มของเธอ มองเด็กสาวตรงหน้าไม่วางตา
ไป๋จื่อตั้งใจต้มยา ดีใจจนพัดแรงขึ้น ร่างกายถูกล้อมรอบด้วยไอน้ำสีขาว อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมขมๆ ทำให้เฉินผีนึกถึงพระกวนอิมที่บูชาไว้ในวัด ธูปหอมโชย ใบหน้าของพระโพธิสัตว์ถูกหมอกบางๆ ปกคลุม เฉินผีมองไม่ชัด
ความคิดลอยไปไกล ไป๋จื่อถือชามยาเดินเข้ามา วางเบาๆ บนโต๊ะ ถูนิ้วที่ร้อนของตัวเอง "รีบดื่มในขณะที่ยังร้อนนะ"
เฉินผีมองเธอไม่พูด
ไป๋จื่อยิ้ม หยิบขนมออกมาจากถุงผ้า วางลงบนโต๊ะ ในดวงตามีความเร่งเร้าอย่างเงียบๆ
เฉินผีขมวดคิ้ว โยนช้อนในชามทิ้งไป ก้มหน้ารินดื่มรวดเดียว ไม่ต้องเดา ร้อนจนเขาสูดปาก
เห็นท่าทางตลกๆ ของเฉินผี ไป๋จื่อก็หัวเราะออกมาทันที
เฉินผีมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "นายหัวเราะเยาะฉัน!"
ไป๋จื่อรีบโบกมือ "เปล่าๆ เปล่า มือนายแดงจังเลย"
เฉินผีก้มมองมือตัวเอง แดงๆ คันๆ คงจะเป็นโรคน้ำกัดเท้า รู้สึกหงุดหงิด ยื่นมือจะเกา
ไป๋จื่อกดมือเขาไว้ เฉินผีรู้สึกว่ามือนั้นแตกต่างจากมือเขาอย่างสิ้นเชิง ผิวเนียนละเอียด นุ่มจนเหมือนไม่มีกระดูก
ไป๋จื่อไม่ได้มองเขา หยิบกล่องเล็กๆ ออกมา ตัวกล่องแกะสลักลวดลายปิดทอง สวยงามมาก พอเปิดออก ก็ได้กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ นั่นคือกลิ่นตัวของเธอ
ไป๋จื่อใช้นิ้วแตะเล็กน้อย ทาให้ทั่วมือของตัวเอง นวดเบาๆ กลิ่นหอมกระจายไปตามการเคลื่อนไหวของเธอ เฉินผีรู้สึกว่ากลิ่นหอมนี้ลอยมาอยู่ที่ปลายจมูก ทำให้หน้าแดงขึ้นมา
ไป๋จื่อยัดกล่องเล็กๆ ใส่ในมือเฉินผี กำชับ "ทาวันละหลายครั้ง พยายามอย่าให้โดนน้ำ รักษาความอบอุ่นด้วย"
เฉินผีเหลือบมองเธอ ฮึ นึกว่าเป็นพระกวนอิมที่ไม่รู้ความทุกข์ยากของชาวบ้าน เขากำกล่องในมือแน่น เก็บใส่ไว้ในอกเสื้อ
"คนที่นายจะฆ่าคือใคร? อยู่ที่ไหน?"
"คนที่ฉันจะฆ่าอยู่ที่ฉางซา ฉันไม่รู้ชื่อเขา แต่ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่เลวร้ายที่สุดในเมืองฉางซา" ไป๋จื่อพูดโกหกอย่างไม่เก้อเขิน
เฉินผีหัวเราะเย้ย "รู้แล้ว พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง" พูดจบก็ล้มตัวลงบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุมตัว หลับตานอน
ไป๋จื่อถอนหายใจเบาๆ จริงๆ แล้วเธอไม่มีใครต้องฆ่า แค่ต้องการให้เฉินผีพาเธอไปฉางซาเท่านั้น
ตอนนี้เธอยังเด็ก ถ้าจะไปจ้างคนอื่น ทั้งไม่มีเงินมากพอ และก็ไว้ใจใครไม่ได้
เฉินผียอมทำลายแก๊งหวงกุยเพราะเงินหนึ่งร้อยเหรียญ แสดงว่าเป็นคนที่รักษาคำพูดมาก แต่เธอกลับโกหกเขา ว่าไปแล้วก็ไม่ถือว่าโกหกหรอก เพราะระหว่างทางคงมีอุปสรรคไม่น้อย ค่อยๆ ว่ากันไปก็แล้วกัน
ไป๋จื่อปลอบใจตัวเองแบบนี้
เมื่อตั้งสติได้ เห็นเฉินผีนอนลงแล้ว ไป๋จื่อรู้สึกลำบากใจ ในห้องนี้มีเตียงเดียว แต่จะให้คนป่วยนอนพื้นก็ไม่ได้ เธอไปหยิบผ้าห่มจากตู้ เตรียมจะนอนพื้นข้ามคืน
เฉินผีหูดีมาก ได้ยินทุกความเคลื่อนไหวเล็กน้อย ไป๋จื่อไม่ยอมนอนสักที เฉินผีเริ่มหงุดหงิด หน้าแดงก่ำเดินมางัดผ้าห่มในมือเธอไปโยนลงพื้น แล้วตัวเองก็ล้มตัวลงนอน พูดเสียงไม่ดี "ขึ้นไปนอน อย่ามารบกวนฉันนอน"
ไป๋จื่ออึ้ง "แต่บาดแผลของนาย..."
"ตายไม่ลงหรอก"
ไป๋จื่อก็ไม่พูดอะไรอีก เดินไปที่เตียงนั่งลง ดับตะเกียงน้ำมัน แล้วนอนหลับ
แต่ตอนนี้เฉินผีกลับไม่มีอาการง่วงนอนเลย คงเป็นเพราะนอนมากเกินไปตอนกลางวัน ตอนนี้สมองแจ่มใสมาก แสงจันทร์ส่องลอดม่านเข้ามา เขามองคนที่นอนหายใจสม่ำเสมอบนเตียง
นางหลับเร็วดีจริงๆ เฉินผีพลิกตัวอย่างแรง หันหลังไม่มองไป๋จื่อบนเตียงอีก