ทั้งสองเดินตามรอยเท้าไปเรื่อยๆ ก็พบร่องรอยของ "ของอร่อย" ที่ถูกกินอีกมากมาย
แต่กลับไม่เห็นแมงมุมหรือสัตว์ขนาดใหญ่สักตัว เห็นแต่เปลือกแมงมุมที่ถูกกินจนเกลี้ยง
เหมือนกินปู เนื้อและอวัยวะภายในถูกคว้านจนหมด เหลือแต่เปลือกเบาหวิว แถมยังมีกลิ่นเน่าเหม็น
นั่นหมายความว่าแมงมุมน่าจะตายมาสักพักแล้ว ซากถูกอะไรสักอย่างกินจนหมด
หยางอี้หยิบเปลือกชิ้นใหญ่ขึ้นมา ก็ได้รับข้อมูล
[ชื่อ: อสูรแมงมุมขนไฟ (โตเต็มวัย)]
[คำอธิบาย: แมงมุมขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง กินเนื้อเป็นอาหาร มีพฤติกรรมทางสังคมสูง จะออกล่าเหยื่อขนาดใหญ่เป็นฝูง ขนตามลำตัวมีคุณสมบัติกันหนาวได้ดี
สามารถใส่ลงในเครื่องหมุนสุ่มสัตว์ประหลาดได้]
หมายเหตุ: ซากสัตว์ประหลาดที่ถูกผู้เล่นใช้เป็นอาหารหรือวัตถุดิบ จะไม่สามารถนำไปหมุนกาชาปองได้อีก
บนแผ่นกระดองหน้าท้องยังมีขนปุกปุยติดอยู่
[ชื่อ: ขนแมงมุมขนไฟ]
[ประเภท: วัตถุดิบ]
[คุณภาพ: ระดับธรรมดา]
[คำอธิบาย: วัสดุที่มีคุณสมบัติกันหนาวเหนือกว่าขนแกะหรือขนห่าน รวบรวมแล้วนำไปทำเสื้อขนสัตว์ได้]
หยางอี้เก็บกระดองและขนพวกนี้ใส่ถุงกระเพาะ
จะเอาไปหมุนกาชาปองหรือทำเสื้อขนสัตว์ ต้องดูอัตราดรอปของกาชาปองก่อน
ซูหน่าไม่ได้สนใจกระดองพวกนี้ เธอจ้องมองรอยเท้าบนพื้น และใช้มือเทียบขนาด
"มีอะไร?" หยางอี้เดินเข้ามาถาม
"นายไม่คิดว่ามันใหญ่ขึ้นและลึกขึ้นกว่าเดิมหรือ? แล้วก็ดูเหมือนเขาไม่ได้ใส่รองเท้า" ซูหน่าวางมือลงในรอยเท้า สัมผัสอย่างละเอียด
หยางอี้สังเกตแล้วขมวดคิ้ว
"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ..."
เขามองไปข้างหลัง
ทั้งสองตามรอยเท้ามาตลอดทาง เจ้าของรอยเท้าไม่มีทางเปลี่ยนไป เป็นกัปตันเรือโชคดีนั่นเอง