ดูเหมือนยักษ์ตนนี้สามารถกลืนกินเพื่อเร่งการฟื้นฟู
หลังจากกินต้นไม้เข้าไปหนึ่งต้น ใบหน้าของเขาก็เริ่มมีเนื้องอกใหม่งอกขึ้นมา ราวกับกำลังสร้างใบหน้าใหม่ แต่รูปร่างนั้นแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
หยางอี้ใช้มีดเชฟกรีดลงบนพื้นอีกครั้ง
ยักษ์วิ่งเข้ามากินดินทันที ขุดจนเป็นหลุมใหญ่
"กินได้ทุกอย่างเลยหรือ?"
หยางอี้ไม่เชื่อ ใช้มีดกรีดหินก้อนใหญ่ที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นผิว ต้องออกแรงหน่อย จึงทิ้งรอยขาวไว้
ยักษ์กระโจนเข้าหาทันที กอดหินก้อนนั้นแล้วอ้าปากแทะ แม้ฟันจะหักไปหลายซี่ก็ไม่ยอมแพ้
น่าแปลก
หินแข็งๆ เมื่อถูกน้ำลายของมันกลับอ่อนนุ่มลง จนแทะได้ในที่สุด
หยางอี้ขมวดคิ้วแน่น...
ยักษ์ตนนี้ดูเหมือนจะย่อยได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นไม้ ดิน หิน ความสามารถในการย่อยก็แข็งแกร่งจนเหลือเชื่อ
แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยมีทักษะในการจำแนกแยกแยะ
อะไรก็ตามที่ส่งกลิ่นหอมหวาน มันจะทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อกินเพื่อแทะ โดยไม่สนใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร!
ดังนั้น...... หากยักษ์รู้ว่าตัวเองคือสิ่งที่หอมหวานที่สุด มันจะทำอย่างไร?
ดวงตาของหยางอี้หรี่ลงเล็กน้อย แววตาคมกริบพลันฉายแสง มีดเชฟในมือพุ่งเข้าใส่ ร่างของยักษ์
ทันใดนั้น ยักษ์ก็หยุดแทะหิน แล้วเริ่มดมไปทั่วเหมือนสุนัข สุดท้ายก็เล็งเป้าไปที่ตัวเอง
จากนั้นมันก็กัดมือซ้ายตัวเองอย่างแรง กัดจนมือซ้ายขาด จากนั้นก็แขนซ้าย ขวามือ
[ภาพน่าขนลุก ค่าสติของคุณลดลง 10]
ยักษ์กินแขนของตัวเองไปทั้งสองข้าง แล้วก็กัดกินข้อเท้าและขาท่อนล่างของตัวเองไปครึ่งหนึ่ง
จากนั้นคอมันก็เริ่มยืดยาวขึ้น พยายามงับลำตัวของตัวเอง
หยางอี้ทนดูไม่ไหวอีกต่อไป ยืนอยู่ห่างออกไปหลายเมตรแล้วลั่นไกปืน
หลังจากพลาดไปหนึ่งครั้ง ปืนคาบศิลาก็เปล่งแสงเพลิงอีกครั้ง โดนกลางกระหม่อมของยักษ์
หลังจากนั้นทุกๆ 10 วินาที หยางอี้ก็จะยิงมันหนึ่งนัด
ยิงไปเจ็ดแปดนัด พลาดสามสี่ครั้ง ในที่สุดมันสมองของยักษ์ก็ถูกหยางอี้ยิงแตก และหลังจากนั้นมันก็หยุดเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์