ผจญภัยสยองกลางสมุทร

ตอนที่ 47 นักชิมรสเลิศ

6 นาที· 1.4K คำ

เรือเมิ่งเหยี่ยนลากเรือใบเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ และหยุดลงในระยะประมาณ 300 เมตรจากเรือโชคดี

ในระยะนี้ แม้แต่ธนูธรรมดาก็ยิงไปไม่ถึง

หยางอี้กระโดดลงจากเสากระโดง หน้าผากย่นเป็นปม

"น่าแปลก ทำไมถึงเงียบกริบเลยล่ะ? คนคนนี้ขึ้นเกาะไปแล้วหรือ?"

"หรือว่า...เขาหลบซ่อนอยู่ และคิดจะแอบซุ่มเล่นตุกติกกับข้า?"

หยางอี้สำรวจเรือโชคดี

นี่คือเรือใบขนาดยาวไม่ถึงยี่สิบเมตร ดูคร่าว ๆ ก็ธรรมดา มองให้ละเอียดก็ยิ่งธรรมดาเข้าไปใหญ่

"ซูหน่า เจ้าคุมหางเสือ ข้าจะลองยิงใส่มันสักสองสามดอก!"

หยางอี้ไปเอาหินจากห้องเก็บเรือมาสองสามก้อน หินหนึ่งก้อนมีปริมาตรราวหนึ่งลูกบาศก์เดซิเมตร น้ำหนักประมาณสองถึงสามชั่ง พอดีที่จะใช้กับเครื่องยิงหิน

เขาเตรียมยิงใส่เรือใบนี่สักสองสามนัด เพื่อดูว่าในนั้นมีคนหรือไม่

หลังเล็งแล้ว หยางอี้ก็ยิงทันที

เขาเล่นเจ้าเครื่องยิงหินนี่มาหลายวันแล้ว ช่ำชองทีเดียว นัดแรกก็ตกบนดาดฟ้าเรือโชคดีอย่างแม่นยำ ก่อเสียงดังโครม แต่ไม่ได้ทำให้ดาดฟ้าทะลุ

"แกร่งดีนี่"

หยางอี้ยิงต่อไปอีกหกเจ็ดนัด หนึ่งในนั้นเจาะดาดฟ้าเป็นรูโบ๋ แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ยังไร้ความเคลื่อนไหว

"ซูหน่า เข้าเทียบเรือ แล้วเปิดรูที่ตัวเรือ ข้าจะดูลอดดูว่าข้างในห้องเก็บเรือมีคนซ่อนอยู่รึเปล่า!" หยางอี้สั่ง

ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่นตุกติกซุ่มโจมตีคนอื่นแบบนี้มาก่อน ดังนั้นจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่มีทางพลาดท่าในด้านนี้เป็นอันขาด

แต่...เขาคิดมากไปเอง

หัวหนอนบอบบิทมีขากรรไกรดั่งใบมีดสี่อัน คมกริบเป็นที่สุด เพียงงับเดียวก็กัดส่วนท้ายเรือโชคดีขาดทะลึ่งออกมา เผยให้เห็นห้องเก็บเรือด้านใน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป