เรือเมิ่งเหยี่ยนลากเรือใบเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ และหยุดลงในระยะประมาณ 300 เมตรจากเรือโชคดี
ในระยะนี้ แม้แต่ธนูธรรมดาก็ยิงไปไม่ถึง
หยางอี้กระโดดลงจากเสากระโดง หน้าผากย่นเป็นปม
"น่าแปลก ทำไมถึงเงียบกริบเลยล่ะ? คนคนนี้ขึ้นเกาะไปแล้วหรือ?"
"หรือว่า...เขาหลบซ่อนอยู่ และคิดจะแอบซุ่มเล่นตุกติกกับข้า?"
หยางอี้สำรวจเรือโชคดี
นี่คือเรือใบขนาดยาวไม่ถึงยี่สิบเมตร ดูคร่าว ๆ ก็ธรรมดา มองให้ละเอียดก็ยิ่งธรรมดาเข้าไปใหญ่
"ซูหน่า เจ้าคุมหางเสือ ข้าจะลองยิงใส่มันสักสองสามดอก!"
หยางอี้ไปเอาหินจากห้องเก็บเรือมาสองสามก้อน หินหนึ่งก้อนมีปริมาตรราวหนึ่งลูกบาศก์เดซิเมตร น้ำหนักประมาณสองถึงสามชั่ง พอดีที่จะใช้กับเครื่องยิงหิน
เขาเตรียมยิงใส่เรือใบนี่สักสองสามนัด เพื่อดูว่าในนั้นมีคนหรือไม่
หลังเล็งแล้ว หยางอี้ก็ยิงทันที
เขาเล่นเจ้าเครื่องยิงหินนี่มาหลายวันแล้ว ช่ำชองทีเดียว นัดแรกก็ตกบนดาดฟ้าเรือโชคดีอย่างแม่นยำ ก่อเสียงดังโครม แต่ไม่ได้ทำให้ดาดฟ้าทะลุ
"แกร่งดีนี่"
หยางอี้ยิงต่อไปอีกหกเจ็ดนัด หนึ่งในนั้นเจาะดาดฟ้าเป็นรูโบ๋ แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ยังไร้ความเคลื่อนไหว
"ซูหน่า เข้าเทียบเรือ แล้วเปิดรูที่ตัวเรือ ข้าจะดูลอดดูว่าข้างในห้องเก็บเรือมีคนซ่อนอยู่รึเปล่า!" หยางอี้สั่ง
ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่นตุกติกซุ่มโจมตีคนอื่นแบบนี้มาก่อน ดังนั้นจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่มีทางพลาดท่าในด้านนี้เป็นอันขาด
แต่...เขาคิดมากไปเอง
หัวหนอนบอบบิทมีขากรรไกรดั่งใบมีดสี่อัน คมกริบเป็นที่สุด เพียงงับเดียวก็กัดส่วนท้ายเรือโชคดีขาดทะลึ่งออกมา เผยให้เห็นห้องเก็บเรือด้านใน