"อาจารย์ ตู้ซิวสอบผ่านการประเมินเด็กฝึกหัดระดับสูงแล้ว"
ปรมาจารย์เล้งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยอย่างสงบ:"ไม่เลว ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง"
ที่บริเวณค่ายป่าหิมะ ตอนที่เขาพบผงพิษนั้น ก็รู้อยู่แล้วว่าตู้ซิวมีฝีมือทางด้านเภสัชวิทยาไม่ธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อมาที่ป่าหิมะ ผงพิษที่ใช้สังหารจูโอหยวน ปรมาจารย์เล้งยิ่งเดาได้ว่าตู้ซิวมีมาตรฐานระดับเด็กฝึกหัดขั้นสูง
เด็กฝึกหัดระดับสูงในวัยเท่าตู้ซิวแบบนี้ จัดว่าน่าประทับใจทีเดียว และอีกฝ่ายยังถนัดการใช้พิษอีก ยิ่งเข้ากับแผนการบางอย่างของเขา
แต่เรื่องนี้ แม้ตนจะรู้ แต่ติงเยาไม่รู้
คงมาขอบคุณ
แม้จะค่อนข้างหุนหันพลันแล่นไปหน่อย แต่ก็ให้อภัยได้
"จำไว้ ครั้งหน้าห้ามไม่มีมารยาทแบบนี้อีก"
ปรมาจารย์เล้งกำชับ
"อาจารย์ ไม่ใช่เรื่องนั้น ศิษย์น้องได้คะแนนระดับ S ในการประเมินครั้งนี้!"
"อะไรนะ!"
ปรมาจารย์เล้งเบิกตากว้างในพริบตา
แม้แต่ในกลุ่มเด็กฝึกหัดระดับสูง ก็ยังมีความแตกต่างกัน
คะแนนระดับ S มีความหมายใหญ่หลวงเกินไป
อย่างต่ำในอนาคตก็สามารถเป็นนักปรุงยาระดับสามได้ และมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นนักปรุงยาระดับสี่
ตอนปีนั้นตนเองสอบเด็กฝึกหัดขั้นสูง ได้แค่ A+ เท่านั้น
นอกจากนี้
สำหรับตัวเขาเอง
อัจฉริยะทางการปรุงยาที่ได้คะแนน S และยังถนัดการใช้พิษ
คือสิ่งที่เขาฝันถึง
ความฝันของตัวเอง ในที่สุดก็จะสำเร็จได้หรือ?
ปรมาจารย์เล้งตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้นในทันใด
ในที่สุดก็รอคอยได้แล้ว
"อาจารย์! ฮูหยานเลี่ยพาศิษย์น้องเล็กไปแล้ว! ข้ารู้สึกว่าเขาจะมาแย่งตัวอาจารย์!"