ติงเยาดึงมือคนหนึ่งไว้ แล้วถามด้วยความไม่แน่ใจ “คนที่สอบได้ระดับเอสรึเนี่ย ชื่อตู้ซิว?”
“ใช่แล้วไอ้ติง! นายรู้จักเขารึไง?”
ติงเยานึกถึงรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของฮูหยานเลี่ยได้ แล้วก็ตบหัวตัวเองพร้อมอุทาน “แย่แล้ว! โดนแย่งคนแน่!”
“ไม่ได้ละ ฉันต้องไปหาอาจารย์!”
......
ข้างนอก ที่ลานกว้างหน้าสมาคมนักล่า
คนแน่นไปหมดแล้ว
บนเสาบริเวณลาน มีจอยักษ์สี่บานแขวนไว้ แสดงผลสอบของเด็กฝึกหัดระดับสูงทั้งหมดพร้อมกัน
เกือบหนึ่งในสามของพลังผู้บำเพ็ญพลังต้นกำเนิดในเมืองเพิร์ททั้งเมือง มารวมตัวกันที่ลานแห่งนี้
ทันทีที่ผลสอบออกมา ทั้งลานก็พากันวิพากษ์วิจารณ์เสียงดัง
หัวหน้ากองนักล่าหลายคนที่กองใหญ่หน่อย รวมตัวกันอยู่ด้านหลังฝูงชน สูบบุหรี่คุยกันเพลิน ๆ
บนจอ รายชื่อปรากฏขึ้น
มีเพียงชื่อของเด็กฝึกหัดที่สอบผ่านกับระดับคะแนนของพวกเขาเท่านั้น
หัวหน้ากองหวังแห่งกองล่าสัตว์จิ้งจอกเงินมองรายชื่อบนจอแต่ไกล แล้วหัวเราะเบา ๆ “ผ่านกันตั้งหลายคน ปีนี้พวกเราไม่ต้องแย่งกันเดือดขนาดนั้นแล้วละ”
“จริง ปีนี้ทุกกองต่างรู้จักผ่อนปรนกันหน่อย อย่าได้แข่งราคากันเลย”
“ฮึฮึ ฉันเห็นด้วย”
“ถ้าพวกนายไม่ขึ้นราคา ฉันก็จะไม่ขึ้นราคาเด็ดขาด”
หัวหน้ากองนักล่าเหล่านี้ แม้ต่างเป็นผู้บำเพ็ญขั้นทะลวงขุมพลัง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่ต้องการยากลุ่มเด็กฝึกหัดระดับสูง
เหมือนกับ ยาเม็ดกู้ชีพออกฤทธิ์เร็วแม้จะเป็นยาดี
แต่ยาหวัดก็เป็นสิ่งจำเป็นไม่แพ้กัน
บวกกับในกองนักล่ายังมีผู้บำเพ็ญขั้นเลือดปราณอีกมาก หรือแม้กระทั่งคนธรรมดา