ขณะที่ตู้ซิวกำลังถอนหายใจอยู่หน้าประตู
ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“น้องหนุ่ม น้องหนุ่ม!”
ตู้ซิวมองไป ก็เห็นหัวหน้ากองหวังแห่งกองล่าสัตว์จิ้งจอกเงิน กำลังถูมือไปมา มองเขาอย่างมีความหวัง
ตู้ซิวกำลังจะตอบกลับ ติงเยาก็วิ่งหอบแฮ่กมา
“ศิษย์น้อง อาจารย์อยู่ไหน?”
ตู้ซิวชี้ไปทางด้านใน “กำลังคุยกับหัวหน้าสำนักฮูอยู่”
“อย่างนั้นก็ดี ศิษย์น้อง หัวหน้าสำนักฮูไม่ได้ข่มขู่เจ้าหรอกนะ? ไม่ต้องกลัว มีอาจารย์กับศิษย์พี่คอยปกป้องเจ้า!”
ติงเยาถามด้วยความเป็นห่วง
ในสายตาของเขา ศิษย์น้องของตนเพิ่งเข้าร่วมสำนักปรุงยา ยังไม่เข้าใจการแก่งแย่งชิงดีระหว่างนักปรุงยา ทั้งยังไม่ค่อยพูด เพราะฉะนั้นจะไปสู้สุนัขแก่เจ้าเล่ห์อย่างหัวหน้าสำนักฮูได้อย่างไร
“ไม่มีอะไรหรอก ขอบคุณศิษย์พี่ที่ห่วงใย ว่าแต่ศิษย์พี่ อาจารย์เป็นคนบอกท่านหรือ?”
“ใช่! ตอนข้าเห็นหัวหน้าสำนักฮูตามหาน้อง ข้าก็รีบไปบอกอาจารย์ทันที โชคดีที่ทัน!” ติงเยายิ้มพลางโบกมือ ท่าทางเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องขอบคุณหรอก
สีหน้าตู้ซิวเผยรอยแค้นเล็กน้อย
สำหรับศิษย์พี่คนนี้ ตู้ซิวรู้สึกจนใจจริง ๆ
ถึงแม้อีกฝ่ายจะช่วยไม่เข้าท่า แต่จุดเริ่มต้นก็เป็นสิ่งที่ดี
ศิษย์พี่ติ้งดีกับเขาจริง ๆ
ช่วงนี้ที่ผ่านมา มักจะส่งหนังสือวิชาปรุงยา รวมถึงข้อคิดเห็นส่วนตัวเกี่ยวกับวิชาปรุงยาให้เสมอ
เป็นห่วงว่าตู้ซิวจะปรับตัวกับชีวิตไม่ได้ จึงชอบแวะมาหา พกผลไม้ อาหารท้องถิ่นจำพวกนั้นมาด้วย
“ศิษย์น้อง เจ้าสอบผ่านแล้ว และคะแนนได้ระดับเอสด้วย” ติงเยาบอกข่าวดีด้วยสีหน้าชื่นมื่น