“นี่...”
ติงเยานึกไม่ออก ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ
“ท่านพี่ตู้ เอ่อ...น้ำยาประเภทนี้ปรุงยากมาก สำหรับเด็กฝึกหัดที่เพิ่งเริ่มลองปรุงยา มันมีอัตราความล้มเหลวสูงมาก ไม่เหมาะที่จะใช้ฝึกฝีมือ!”
หัวหน้ากองหวังแทบสำลักเลือด
ในสัญญาเขียนไว้จริงว่าต้องให้นักปรุงยาเป็นคนกำหนดยาระดับหนึ่ง
แต่เด็กฝึกหัดทั่วไป ใครจะไม่เลือกน้ำยาที่ง่ายที่สุดเป็นตัวเริ่ม
เลือกน้ำยาที่ยาก ไม่เพียงแต่สิ้นเปลืองเงินของกองล่าสัตว์ แต่ยังสิ้นเปลืองเวลาของเด็กฝึกหัดเองด้วย
เสียทั้งตัวเอง เสียทั้งผู้อื่น
“พี่ศิษย์ ข้าอยากลองสักหน่อย”
ตู้ซิวมองติงเยาอย่างมุ่งมั่น
เห็นดังนั้น ติงเยาก็ใจอ่อนลง
อย่างไรเสียศิษย์น้องของตนเองก็มีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป
อัจฉริยะคนไหนไม่มีความถือดี
ตอนนั้นเขาก็เป็นเช่นนี้ ตั้งใจจะปรุงน้ำยาที่ยากที่สุด
บดกระดูกแข็งก้อนหนึ่ง พิสูจน์ให้เห็นว่าตนเองไม่ธรรมดา
เพียงแต่ว่าภายหลังเจออุปสรรค จนต้องยอมรับความเป็นจริง จึงยอมทำตามระเบียบ เริ่มปรุงจากน้ำยาที่ง่ายที่สุด
แม้เขาอยากจะบอกตู้ซิวว่า เริ่มจากน้ำยาง่าย ๆ ดีกว่า
แต่ติงเยาไม่อาจทนทำลายกำลังใจของตู้ซิวได้จริง ๆ
หลายเรื่อง ต้องผ่านด้วยตนเองสักครั้ง ถึงจะจดจำได้อย่างลึกซึ้ง
ก็แค่ลำบากกองล่าสัตว์จิ้งจอกเงินเท่านั้น
“หัวหน้ากองหวัง ถึงแม้น้ำยาสงบวิญญาณจะมีต้นทุนสูง แต่ราคากึ่งสำเร็จรูปก็สูงเช่นกัน ขอเพียงศิษย์น้องของข้าปรุงสำเร็จสักสองสามชุด ท่านก็ไม่ขาดทุนหรอก”
หัวหน้ากองหวังอยากพ่นเลือดสามลิตรอยู่แล้ว
แบบนี้จะเหมือนกันได้อย่างไร
น้ำยาง่าย ๆ ปรุงเสร็จยังได้กึ่งสำเร็จรูปคืนมาเร็วหน่อย พอจะถอนทุนคืนได้บ้าง