ไม่กี่นาทีต่อมา
ตู้ซิวยืนอยู่หน้าข้อความเหล่านั้น
สีหน้าเหม่อลอย
แม่งเอ๊ย มาทำเรื่องน้ำเน่าปลุกใจตัวเองอีก
หลายปีมานี้ ทุกครั้งถึงจุดวิกฤต เหลียนรั่วเฟยชอบเล่นละครแบบนี้
ยังไง ฝั่งนั้นจะไม่แยกกำลังไล่ตามรึไง
เด็ก ๆ!
ตู้ซิวทั้งดูถูกพฤติกรรมของเหลียนรั่วเฟยในใจ ทั้งเดินไปทางที่เขาหนีไป
เขียนข้อความไว้แถวนั้น
"มาล่ะ มาวิ่งไล่จับฉันสิ ไอ้โง่"
เขียนเสร็จ ก็ปลดกางเกง รดน้ำบนพื้นหิมะ
ร้อนในนิดหน่อย เหลืองมาก!
มองดูผลงานตัวเอง ตู้ซิวพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนร่างจะหายเข้าไปในป่าทึบอีกครั้ง
รุ่งเช้า
ฟ้าสางมืดครึ้ม
รอบเต็นท์ของตู้ซิว มีคนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก
จูโอหยวนออกมาจากเต็นท์ ใบหน้าบูดบึ้งอย่างที่สุด
ตอนเช้า เขาเห็นซิปเต็นท์ของตู้ซิวเปิดอยู่ ก็รู้สึกได้ถึงสิ่งไม่ดีทันที
เข้ามาดู ก็เป็นอย่างที่คิด คนไปห้องว่าง
"ถามแล้วหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น"
จูโอหยวนหันไปถามหวังฟาง พลางไอไม่หยุดสองสามที กลิ่นในเต็นท์ตู้ซิวประหลาด ๆ ฉุนจมูกเหลือเกิน
"อืม ของปลอมทั้งนั้น ไอ้หนูนั่นปากไม่มีสัจจะสักคำ อะไรก็ได้ ไอ้คำว่า สินค้าควบคุมทางการทหารน่ะ แค่แร่ทังสเตนลึกลับเท่านั้นแหละ พวกนี้คือทาสที่หนีออกจากเหมืองแร่มิเซอเรียทังสเตน" หวังฟางสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"ให้ตายเถอะ เล่นหงส์ทุกวัน โดนหงส์จิกตาเข้าสักที ไม่ได้ ๆ ฉันต้องไปฆ่าไอ้สองคนนั้นให้ได้!"
จูโอหยวนหน้าดำคร่ำเครียด
หนึ่ง โดนเด็กหนุ่มที่ไร้พลังบำเพ็ญแม้แต่น้อยข่มขู่มาสองวัน ทำให้เขาหน้าแตก