"ดี"
ตู้ซิวพ่นคำเดียวออกมา
จูโอหยวนโบกมือไปทางด้านหลัง คนของเขาก็เก็บอาวุธปืนลง
เมื่อจูโอหยวนหมุนตัวเดินจากไป บรรยากาศตึงเครียดในค่ายก็ผ่อนคลายลง
กลับเข้าไปในเต็นท์
ความโกรธบนใบหน้าของตู้ซิวกลายเป็นความเยือกเย็น
ราวกับว่า เมื่อครู่ข้างนอก คนหนุ่มที่ถูกคนทำเสียหน้ากลับไม่ใช่เขา
เหลียนรั่วเฟยเหลือบมองตู้ซิว ถอนหายใจในใจ
บนใบหน้าของตู้ซิว ราวกับสวมหน้ากากอยู่ตลอดเวลา
หน้ากากนี้จะแต่งแต้มอารมณ์ต่าง ๆ ตามสถานการณ์
อ่อนโยน กระตือรือร้น ไม่ยอมแพ้ โกรธ เย็นชา...
ตราบใดที่จำเป็น อารมณ์ทุกอย่างก็สลับเปลี่ยนได้ตามใจ
"แกกล้าดีจริงนะ ไม่กลัวว่าจะถูกจับได้" เหลียนรั่วเฟยจุดบุหรี่สองมวน ส่งให้ตู้ซิวมวนหนึ่ง
ตู้ซิวขยี้หน้า รับบุหรี่มา
แร่ทังสเตนลึกลับเป็นเพียงแร่กึ่งควบคุมทางทหารเท่านั้น
ถึงแม้จะเพิ่มคำว่า"กึ่ง"เพียงคำเดียว แต่ระดับการควบคุมก็ลดลงไม่รู้เท่าไหร่
ดูได้จากยามที่เหมืองแร่มิเซอเรียทังสเตน หัวหน้าหมู่หม่าเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น
"เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ก็จนใจจริง ๆ"
ตู้ซิวเขี่ยขี้บุหรี่ออกไปนอกเต็นท์
ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ ใจลอยไปครู่หนึ่ง
"อีกสองชั่วโมง รอพวกนั้นหลับกันหมดแล้ว เราสองคนแอบหนีออกไปจากที่นี่กันเถอะ"
"หืม? ทำไมต้องรีบหนีล่ะ"
"ความสำคัญของของที่ควบคุมทางทหารนั้นไม่ต้องพูดถึง ยิ่งเพราะมันสำคัญมาก 'หัวหน้าหมู่' ของเราที่ไม่ยอมโผล่หน้ามาตลอด ก็เลยกลายเป็นปัญหา"
ตู้ซิวพูดอย่างรวดเร็ว
สัตว์ร้ายระดับสองมีค่ายิ่งนัก แต่ต่อให้มีค่าแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับของที่ควบคุมทางทหาร