ครู่ต่อมา
ประตูรถบ้านเปิดออก
ชายชราคนหนึ่งเดินลงจากรถ
อายุราวหกสิบปี รูปร่างปานกลาง ผิวค่อนข้างคล้ำ เบ้าตาลึกเป็นแอ่ง จมูกเป็นดั่งตะขอ หัวคิ้วบางจนแทบมองไม่เห็น ถุงใต้ตาหนัก ดวงตาคมเย็นชา สีหน้าเคร่งขรึม
โดยรวมแล้วให้ความรู้สึกดุดัน โดดเดี่ยว เข้ากับใครยาก
ชายชราส่ายสายตามองไปรอบตัวอย่างคร่าว ๆ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่เต็นท์ไม่ไกลออกไป
ด้านหลังเขามีชายหนุ่มสองคนเดินตามมา คิดจะเดินเข้าใกล้ กลับถูกชายชราห้ามไว้ด้วยสายตา
ชายชราเดินเข้ามาที่เต็นท์เพียงลำพัง ตรวจดูรอบ ๆ สุดท้ายก็มาหยุดที่เต็นท์ที่ตู้ซิวพักอาศัยอยู่
ทันใดนั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผงสีบางอย่างตรงรอยซิปเต็นท์ ก้มลงไปดมกลิ่นด้วยจมูก
แววตาเผยความประหลาดใจวาบหนึ่ง
จากนั้น เขาหันกลับไปมองรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครตามมา จึงหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมา กดโทรออกไปเบอร์หนึ่ง
"เล่ามาสิ ฉันมาถึงที่แล้ว เป็นยังไงบ้าง"
"ท่านประมุข ตามที่ตกลงกันไว้ พวกเรารับคนมาแล้ว ตามที่คนส่งมาบอก ระหว่างขนย้าย มีทาสเหมืองหนีไปสองคน พวกเขาส่งคนไปตามล่า แต่ก็ยังไม่กลับมาสักที"
ปลายสายพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
เรื่องนี้เป็นเรื่องเล็ก ๆ ตามปกติแค่จัดคนสองสามคนไปหามาก็พอ
แต่ดันบังเอิญโพสต์ตำแหน่งในกลุ่มแชท แล้วเรียกคนใกล้ ๆ กลับกลายเป็นเรียกท่านประมุขของตัวเองออกมา
ท่านประมุขเงียบหายไปหลายปี ปกปิดตัวตน เว้นแต่เรื่องใหญ่ของสำนัก ไม่ง่ายที่จะออกปาก