"นั่น...ก็จริงอยู่นะ พี่ แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อดีล่ะ?"
"พอถึงเที่ยงคืน ฉันไปเอาหินติดไฟ ส่วนนายไปเอาหนูแห้ง ไม่ต้องไปเอาหิมะละลายเป็นน้ำ ยังไงก็มีหิมะกิน ไม่ขาดน้ำตาย เราแอบออกจากที่นี่กันเงียบ ๆ ใกล้ ๆ นี้มีป่าอยู่แถวหนึ่ง พวกเราหนีเข้าป่าไป" ชายตาสามเหลี่ยมกล่าวกำชับ
"โอเค"
แสงจันทร์สลัวเลือนราง
แสงจันทราอันไร้กังวลทอดลงบนผืนป่ารกร้างที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน
เกล็ดหิมะใสแวววาวสะท้อนแสงเยือกเย็น
แผ่นดินนิ่งสงัด
ในกองไฟที่ล้อมด้วยหินวงหนึ่ง เปลวไฟมอดดับแล้ว ถ่านไม้แดงระเรื่อในความมืดมัว สะท้อนแสงแดงจาง ๆ
จากถ่านที่ยังไม่มอดไหม้หมด มีเสียงเปรี๊ยะดังออกมา ประกายไฟกระเด็นออกไป ตกลงบนพื้นหิมะ แล้วก็เกิดเสียงฉ่า แผดเผาหิมะให้เป็นหลุมตื้น ๆ
เวลานี้เอง
ร่างสองคนที่แบกปืน เดินออกมาจากเต็นท์แห่งหนึ่ง
เอี๊ยดอ๊าด
ฝีเท้าของชายหนุ่มส่งเสียงย่ำหิมะดังขึ้น
ชายตาสามเหลี่ยมสีหน้าเรียบเฉยมองเขาไปทีนึง แล้วชี้ไปที่เท้าของเขา
เป็นการบอกใบ้ให้ชายหนุ่มรู้ว่า หิมะที่ยังไม่มีใครเหยียบ ต้องย่ำไปอย่างเบา ๆ
ชายหนุ่มรีบพยักหน้ารับรู้
ทั้งสองเดินเขย่งเท้าไปที่บริเวณรถ แล้วเก็บข้าวของ
ในตอนที่พวกเขากำลังเตรียมจะจากไป
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสอง
"สองท่าน นี่จะไปที่ไหนกันหรือ?"
ชายตาสามเหลี่ยมหันกลับไปมอง
ชายหนวดเคราแพะร่างยักษ์ ยืนราวกับหมีดำกลางหิมะ ปลอกกระบอกปืนดำสนิทเล็งมาที่พวกเขา
"จู...หัวหน้าจู พวกเรา...แค่จะเดินเล่นไปรอบ ๆ"