ใบหน้าแข็งทื่อของปรมาจารย์เล้งกระตุกเล็กน้อย
ปากแข็งจริงๆ
"ไม่ต้องแสร้งทำแล้ว ตอนเจ้าฆ่าจูโอหยวน เรามองผ่านโดรนเห็นหมด"
ได้ยินดังนั้น ตู้ซิวก็เม้มริมฝีปาก
บรรยากาศอึดอัดแผ่กระจายไปในอากาศ
ปรมาจารย์เล้งมองไปที่หนีหนีแล้วพูดว่า "เจ้าออกไปก่อน"
"ครับ ปรมาจารย์"
หนีหนีหมุนตัวเดินออกไป
ตอนที่เดินผ่าน เขาเห็นแก้มของหนีหนีที่แดงก่ำเพราะกลั้นขำ
สบตากันครู่เดียว ตู้ซิวก้มหน้ามองพื้นใต้เท้า
พื้นแข็งแรงมาก
แผ่นกันหนาวที่ปูไว้บนพื้น เห็นลายชัดเจน
ถ้ามีรอยแตกคงดีกว่านี้
ตู้ซิวตกอยู่ในภวังค์
ที่เขาหัวแข็งไม่ยอมรับ ก็เพราะยังมีความหวังลางๆ อยู่บ้าง
แต่ปรมาจารย์เล้งรู้ชื่อเขา แสดงว่าหวังฟางต้องเล่าทุกอย่างให้ฟังแน่นอน
คนที่ถูกจับตัวไปมีตัวตนอะไร ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้
แค่คิดว่าทำไมปรมาจารย์เล้งถึงยอมเหนื่อยยากขนาดนี้เพื่อตามหาเขา
เดาว่าปัญหาน่าจะอยู่ที่ผงพิษที่เขาวางไว้ในแคมป์
นอกจากจูโอหยวน แล้วก็มีคนอื่นที่โดนพิษอีก
คนเหล่านั้นรู้ว่าคนที่วางยาคือตัวเอง
เดาได้ว่าตัวเองมีความรู้ด้านเภสัชศาสตร์อยู่บ้าง
ส่วนปรมาจารย์เล้งในฐานะสุดยอดนักปรุงยา เกิดความรักคนเก่งขึ้นมา
มีเพียงคำอธิบายที่สมเหตุสมผลนี้เท่านั้น ที่จะอธิบายทุกอย่างได้
คิดเข้าใจทุกอย่างแล้ว ตู้ซิวหมุนตัวเดินมาหน้าปรมาจารย์เล้ง
หมอบกราบทันที
"ข้าพเนจรมานับสิบปี ยังไม่เคยเจออาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ หากท่านไม่รังเกียจ ข้ายินดีคารวะเป็นศิษย์ใต้บังคับ!"