ยามค่ำคืนมาเยือน
ขบวนรถค่อยๆ หยุดลง กลุ่มคนตั้งค่ายพักแรมในพื้นที่ราบโล่งกว้างแห่งหนึ่ง
จำนวนคนของกองล่าสัตว์จิ้งจอกเงินมีประมาณหกสิบคน ผู้ที่มีพลังสูงสุดคือหัวหน้ากองหวัง เป็นผู้บำเพ็ญพลังต้นกำเนิดขั้นทะลวงขุมพลัง ส่วนผู้บำเพ็ญพลังต้นกำเนิดขั้นเลือดปราณมีกว่าร้อยละยี่สิบ
กองนี้มีชื่อเสียงในถิ่นทุรกันดารหลายพันกิโลเมตรรอบเมืองเพิร์ท ทั้งยังเป็นกองล่าสัตว์ที่ติดอันดับต้นๆ ของสมาคมนักล่าเมืองเพิร์ทอีกด้วย
กองล่าสัตว์เก่าแก่แบบนี้ แบ่งงานกันชัดเจน
บางคนรับหน้าที่ตั้งค่ายพักแรม
บางคนรับหน้าที่ก่อไฟหุงหาอาหาร
บางคนรับหน้าที่เฝ้าระวังลาดตระเวน
แน่นอน บางคนก็รับหน้าที่นั่งรออาหาร
เอ๊ะ ใช่แล้ว ตอนนี้ตู้ซิวกำลังนั่งรออาหารอยู่
ตามปกติ เขาควรจะไปขอบคุณปรมาจารย์เล้ง
แล้วก็หาจังหวะดูว่าจะเกาะขาใหญ่เขาได้หรือไม่
แต่ตู้ซิวยังเดาไม่ออกว่าปรมาจารย์เล้งเป็นใคร
เขาคิดว่า เรื่องข้าวต้มก้อนทิ้งลงมาจากฟ้าอย่างนี้ ยังไงก็ไม่น่าตกใส่หัวตัวเอง
เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะใจดีขนาดนั้น
ตู้ซิวอยากหนีมาก แต่เสียดาย การเฝ้าระวังแบบไร้จุดตายของกองล่าสัตว์จิ้งจอกเงินแบบนี้ ทำลายความคิดของเขาได้ตั้งแต่ยังเป็นตัวอ่อน
อีกทั้งผู้บำเพ็ญพลังต้นกำเนิดมากมายขนาดนี้ จะจับตัวเขา ก็ง่ายเหมือนจับมดตัวหนึ่ง
"ไม่ไปพบปรมาจารย์เล้งหน่อยเหรอ ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตไว้น่ะ?"
หนีหนีพลิกตะแกรงย่าง เนื้อบนตะแกรงย่างส่งเสียงฉ่าๆ ไขมันหยดลงกองไฟด้านล่างเป็นระยะๆ
แสงไฟจากกองไฟในค่ายส่องกระทบใบหน้าผิวขาวสะอาดของนาง