ฮูหยานเลี่ยจ้องหน้าจออยู่เป็นนาน สีหน้าจากความโกรธ ค่อยๆ กลายเป็นความแคลงใจ
“เจ้าหนูนี่ดวงดีจริงๆ เมื่อกี้ตอบไปสิบกว่าข้อ แบบมั่วๆ ยังได้ถูกอีก”
เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของฮูหยานเลี่ยก็กลายเป็นตกตะลึง
ในขณะที่เขาดูอยู่ นับร้อยข้อ ที่เด็กหนุ่มคนนั้น มั่ว... ตอบถูกหมดเลย
“เจ้าเด็กนี่เป็นใครกัน! ฝีมือใช้ได้นี่นา!”
นักปรุงยาคนอื่นๆ ต่างพากันตกตะลึง พร้อมกับความคิดอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในใจ
ข้อที่เจ้าเด็กนี่ตอบไปเมื่อกี้ จะเป็นว่าถูกทั้งหมดใช่มั้ย?
เมื่อเวลาผ่านไป
เหล่านักปรุงยาต่างเริ่มชาชินไปแล้ว
จะขนาดนี้ได้ยังไง?
ตอบถูกหมดเลยเนี่ยนะ?
เมื่อเวลานับถอยหลังหนึ่งชั่วโมงสิ้นสุดลง การสอบส่วนแรกของเด็กฝึกหัดระดับสูงก็จบลง ข้อสอบหนึ่งถึงสองร้อยข้อหลังๆ เริ่มมีความยากขึ้น ความเร็วในการตอบของหนุ่มน้อยจึงช้าลงเล็กน้อย
ส่วนแรก จำนวนคำถามรวม 1,123 ข้อ ตอบถูก 1,118 ข้อ
ที่ผิดไปไม่กี่ข้อ ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะคลิกเร็วเกินไป จนคลิกผิด
ฮูหยานเลี่ยตื่นเต้นเป็นอย่างมาก: “เจ้านี่ชื่ออะไร เป็นศิษย์ใคร?”
เขามองสำรวจไปรอบๆ เห็นไม่มีใครยอมรับ ก็พูดเสียงดังขึ้นมาว่า: “เมื่อไม่มีใครยอมรับ เช่นนั้นคนนี้ ข้าขอรับเข้าเป็นศิษย์ด้วยตนเอง ถึงเวลาใครกล้าแย่งกับข้า อย่าโทษที่ข้าหน้าไหว้หลังหลอกก็แล้วกัน”
“เจ้าสำนักฮูหยาน คนนี้ดูเหมือนจะเป็นศิษย์ที่อาจารย์เล้งเพิ่งรับมา”
“แก่เฒ่านั้นเนี่ยนะ จะมีดวงดีขนาดนั้นด้วยหรือ? เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เขาแปดร้อยปีไม่ย่างกรายออกจากห้องปรุงยาเลยสักก้าว ออกไปครั้งหนึ่ง ยังจะรับศิษย์แบบนี้ได้? ข้าไม่เชื่อ”