ครู่ต่อมา หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก: "ในเป้คือหินติดไฟกับยาพิษ กระสุนถูกหินติดไฟ หินติดไฟลุกไหม้ ยาพิษระเหย คร่าชีวิตจูโอหยวน"
"อาศัยรอยเท้าที่หายไป อ้อมไปด้านหลังของจูโอหยวน"
"เขียนคำหยาบ ทิ้งไว้ให้จูโอหยวนเดือดดาล"
"ก่อตุ๊กตาหิมะ มอบเป้าหมายให้จูโอหยวนระบายความแค้น"
"ฉวยจังหวะที่จูโอหยวนระบายแค้น จู่โจมจากด้านหลัง"
"ไม่ถูก ที่ก่อตุ๊กตาหิมะกับจุดที่เขียนคำหยาบ ก็มีหลักการแฝงอยู่"
"ตรงนั้น ล้อมรอบด้วยภูมิประเทศค่อนข้างราบเรียบ จุดเดียวที่เหมาะจะหลบซ่อน อยู่ใต้เป้พอดี"
"ตำแหน่งวางเป้ ก็เป็นที่เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว"
หญิงสาวพูดจบ มองไปที่จอภาพ เห็นตู้ซิวสลบอยู่บนพื้น ใจเหลือเพียงความหวาดกลัว
นางเห็นกับตาว่า ตู้ซิวยืนอยู่กลางหิมะ กวาดสายตามองรอบด้านอยู่ห้าหกนาที แล้วจึงคิดแผนทั้งหมดนี้ออก
และตลอดมา ใบหน้าของตู้ซิวไม่มีความผันผวนทางอารมณ์มากนัก
ใจเขาดั่งศิลา ปัญญาเขาล้ำเลิศกว่าปีศาจ
หญิงสาวนึกถึงแปดคำนี้ขึ้นมาในหัว
"ไม่...ไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอกมั้ง! แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?" สมาชิกคนหนึ่งของกองล่าสัตว์เอ่ยขึ้นอย่างแข็งเกร็ง
"ไม่ ใช่ว่าบังเอิญแน่นอน ล้วนเป็นสิ่งที่เขาคำนวณไว้ ผิดไปหนึ่งก้าว หรือผิดไปหนึ่งจังหวะ คนที่ตายก็คือเขาแล้ว" หญิงสาวส่ายหน้า ความทรงจำนึกถึงทุกการเคลื่อนไหวของตู้ซิว
ล้วนแฝงไว้ซึ่งความหมายอันลึกซึ้ง
น่ากลัวเกินไปแล้ว
เห็นหญิงสาวออกหน้าแทนตู้ซิว หยางถูหยวนเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย: "สุดท้ายก็ยังเป็นยาพิษนั้นแหละที่ร้ายกาจ"