บทที่ 3 มรณาณมุมอับ
“เฮ้อ พี่ซุน โชคดีจังเลยนะ เก็บแร่ครบเร็วขนาดนี้! ไม่เหมือนฉัน หาตั้งนานก็ไม่พอสักที! ในเมื่อคุณหาเส้นนั้นเจอแล้ว เราไปหาที่อื่นต่อเถอะ!” ตู้ซิวทำหน้าอิจฉา
“ท่านผู้รอบรู้น้อย ช่างพูดเล่น ท่านไม่ต้องเก็บแร่อยู่แล้ว” ชายหนุ่มแซ่ซุนพูดพลางหัวเราะ
“ยังไงก็เก็บให้ครบเถอะ! อย่างไรฉันก็เป็นทาสเหมือง ปรมาจารย์หม่าโดนฆ่าตายตอนกลางคืนได้ ฉันยังไงก็ควรทำตามกฎอย่างว่าง่าย!” เมื่อเอ่ยถึงปรมาจารย์หม่า ตู้ซิวก็เสียงห่อเหี่ยวลง
ข้างๆ เหลียนรั่วเฟยพลันชี้ไปยังทางเหมืองอีกเส้นหนึ่ง สีหน้าดีใจ “ซิวเอ๋อร์ ดูนั่นสิ ใช่แร่มิเซอเรียทังสเตนหรือเปล่า?”
ตู้ซิวมองตามมือที่ชี้ “อ้าว! จริงด้วย! ต้าเฟย สายตาเฉียบมาก!”
ทั้งคู่พูดจบก็วิ่งไปยังทางเหมืองอีกเส้นหนึ่ง
มองเห็นร่างของทั้งสองหายลับไป สีหน้าของชายหนุ่มแซ่ซุนก็หม่นหมองลงทันที
ข้างๆ เขา มีชายวัยกลางคนร่างผอมถือเหล็กงัดเหลาขึ้นสนิมปรากฏตัวขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ไอ้หมอนั่นที่อยู่ข้างๆ ตู้ซิวมีแร่มิเซอเรียทังสเตนอยู่ในตะกร้า และมีเต็มตะกร้าเลย” ชายหนุ่มแซ่ซุนกดเสียงต่ำ พลางชี้ไปทางเหมืองที่ตู้ซิวหายไป “พวกมันไปเส้นนั้นแล้ว”
ชายวัยกลางคนดีใจ แต่ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้บ้าง ลังเล “เปลี่ยนคนดีกว่าไหม? อย่าแตะตู้ซิวเลย พวกเราเป็นหวัดไข้ หกล้มบาดเจ็บ ยังพึ่งให้เขาปรุงยาให้ได้นะ!”
“ไม่แตะตู้ซิว? ตอนนี้แร่มิเซอเรียทังสเตนหายากขึ้นทุกที หาไม่พอ ออกไปก็โดนหวดเป็นพรวน โดนแขวนทั้งคืน อยู่บนหิมะแข็งแบบนี้ ไม่ถึงครึ่งคืนก็แข็งเป็นแท่งน้ำแข็งแล้ว มึงยังอยากตายหรือไง?”
ชายหนุ่มแซ่ซุนโยนตะกร้าลงพื้น แร่ในตะกร้ากระจายเกลื่อนพื้น ล้วนเป็นหินพื้นๆ มีแร่มิเซอเรียทังสเตนที่มีจุดประกายสีเงินแค่สี่ห้าก้อน ห่างไกลจากจำนวนที่ต้องส่ง
“ไปปล้นคนอื่นเถอะ!”
“หาเหาใส่หัวแล้ว! ในเหมืองน่ะ ตอนนี้มีคนอยู่หลายพรรคพวก ใครมันจะร้ายนัก? อีกอย่าง ตู้ซิวกับพวกงูยักษ์สัมพันธ์ดี ลูกพี่ของเราก็โดนงูยักษ์ฆ่า มึงไม่อยากแก้แค้นเหรอ?”
อันที่จริงแร่มิเซอเรียทังสเตนในเหมืองนี้ เหลือเพียงเศษซากสุดท้าย ยิ่งทาสเหมืองขุดลึกลงไปเท่าไร แร่มิเซอเรียทังสเตนก็หายากขึ้นเท่านั้น พวกทาสเหมืองจึงแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็กๆ หลายกลุ่ม คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
พวกเขามีอยู่เจ็ดแปดคน แต่เดือนที่แล้ว เพราะรวบรวมแร่มิเซอเรียทังสเตน แพ้การปะทะกับกลุ่มทาสเหมืองที่นำโดยไอ้งูยักษ์ เหลือแค่สองคน
“งั้นก็จริง เอาวะ!”
ชายวัยกลางคนคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
สำหรับตู้ซิว เขาไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจอะไรนัก เพียงแต่ไว้ชีวิตอีกฝ่าย เผื่อว่าวันหน้าตัวเองเจ็บไข้ได้ป่วย จะได้ขอความช่วยเหลือจากเขาได้
แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า ฆ่าตู้ซิวก็ได้ จะโทษก็โทษที่เขาโชคไม่ดีเอง
เพื่อไม่ให้ตู้ซิวระแวงก่อน ทั้งสองแบกตะกร้าบนหลัง บรรจุแร่จนเต็ม มุ่งหน้าไปตามทางเหมืองที่ตู้ซิวไป
ทั้งคู่มาถึงทางโค้งในเหมืองที่ร่างของตู้ซิวหายวับไป
ทันใดนั้น
เหล็กงัดยาวหนึ่งเมตร พุ่งเสียบออกมาอย่างเร็วรี่ ชายหนุ่มแซ่ซุนที่เร่งฝีเท้าตามตู้ซิว เมื่อเห็นเหล็กงัด สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่การแบกแร่อันหนักอึ้งบวกกับแรงเฉื่อยของการวิ่งเลี้ยวโค้ง ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน
ปลายเหล็กงัดที่ลับจนเปล่งประกายแหลมคม เสียบเข้าที่คอของชายหนุ่มแซ่ซุนอย่างไร้แรงต้าน
เด็กหนุ่มที่ถือเหล็กงัด ก็คือตู้ซิวผู้มีสีหน้าเรียบเฉย
วินาทีที่ตู้ซิวลงมือ จอบสนามของเหลียนรั่วเฟยก็ฟาดลงมาพร้อมเสียงหวีดหวิว ฟันลงที่ศีรษะของชายวัยกลางคน
กะโหลกของชายวัยกลางคนถูกแรงกระแทกอย่างหนัก เลือดไหลจากหน้าผาก นัยน์ตาแดงก่ำ
“ไอ้เด็กเวรเอ๊ย! บังอาจซุ่มโจมตี ไปตายซะ!”
เขาออกแรงคว้าจอบสนามของเหลียนรั่วเฟยด้วยมือซ้าย มือขวาชูเหล็กงัดขึ้นเตรียมโต้กลับ
ข้างๆ ตู้ซิวเตะเข้าใส่ท้องของชายหนุ่มแซ่ซุนอย่างแรง อีกฝ่ายเอามือกุมคอที่เลือดไหลพรวด ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ถอยกรูด สุดท้ายก็ล้มลงกับพื้น กระตุกเกร็งสองสามที ดวงตายังเบิกค้าง สิ้นลมหายใจ
ตู้ซิวปล่อยมือจากอีกฝ่าย ชูเหล็กงัดพุ่งตรงไปที่หัวใจของชายวัยกลางคน
เลือดบนหน้าผากไหลอาบหน้าเต็มดวงตาของชายวัยกลางคน ขวางสายตา ทำให้ไม่ทันสังเกตเห็นอันตราย
และดูจากความชำนาญของตู้ซิวแล้วละก็ ชัดเจนว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ ลงมือฉับไวเด็ดขาด เร็วกว่าชายวัยกลางคนหนึ่งก้าว
“ฉึก”
ตู้ซิวเสียบเหล็กงัดเข้าที่หัวใจของชายวัยกลางคนโดยไม่ลังเล
ในมือของชายวัยกลางคน เหล็กงัดที่จ้วงแทงไปข้างหน้าชะงักกึก หยุดนิ่งกลางอากาศ ห่างจากร่างของเหลียนรั่วเฟยเพียงห้าเซนติเมตร ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น
เขาถอยกรูดไปสองก้าวด้วยอาการโซซัดโซเซ ก้มลงมองเหล็กงัดที่เสียบอยู่ตรงหัวใจอย่างเหลือเชื่อ จากนั้นความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองตู้ซิว
หลังจากสังหารคนไปสองคนต่อเนื่อง ตู้ซิวไม่เพียงไม่มีท่าทีตื่นตระหนก กลับหรี่ตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ในดวงตาของชายวัยกลางคน หลากหลายอารมณ์ทั้งตะลึง หวาดกลัว เสียใจ ผลัดเปลี่ยนกันฉายชัด
เขาไม่เคยคาดคิด ว่าในยามปกติ คนที่ดูเหมือนอ่อนโยนไร้พิษภัย หรี่ตายิ้มแย้มให้กับทุกคน ใครเจ็บไข้ได้ป่วยเล็กน้อยก็ยื่นมือช่วยเหลืออย่างตู้ซิว จะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้
รู้งี้ล่วงหน้า เขาควรจะระมัดระวังกว่านี้ อย่างน้อยก็ไม่ประมาทในมุมอับ ซึ่งเป็นสถานที่ซุ่มโจมตีได้ง่ายที่สุดอย่างนี้
จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ ศพที่ไม่มีกลุ่มทาสเหมืองกลุ่มไหนยอมรับว่าเป็นผู้ลงมือ ในเหมืองแห่งนี้... หรือว่าจะเป็นฝีมือของเด็กหนุ่มสองคนที่อยู่ตรงหน้านี้
ด้วยความสงสัยนี้ ชายวัยกลางคนค่อยๆ หลับตาลง หมดลมหายใจ
“ใครจะไปเดินเพ่นพ่านในเหมืองต่อ หลังจากเจอแร่มิเซอเรียทังสเตนครบแล้ว? ใครบ้างไม่กลัวโดนปล้น งั้นก็รีบออกไปส่งแร่เป็นคนแรกสิ! คิดทำร้ายคนยังคิดไม่ได้เรื่อง!”
ตู้ซิวเบ้ปาก กลอกตา
นอกจากความรังเกียจต่อการแสดงอันต่ำทรามของทั้งคู่แล้ว ในใจเขาหาได้มีความรู้สึกผิดแผกอื่นใด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความรู้สึกผิดหลังจากการสังหาร ยิ่งไม่มีเลยแม้แต่น้อย
ถึงอย่างไร ตอนอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ผอ. ให้พวกเขายืนเรียงเป็นแถว ถูกคนเลือกแล้วเลือกอีก สุดท้ายเหลือแต่ตัวเขาเอง ผอ. ขายใครไม่ได้ ก็ใช้กระบองตีสอนให้เขายิ้มแสร้งทำเป็นน่ารัก
ตอนเร่ร่อนข้างถนน เขาหดตัวอยู่มุมมืด ถูกคนจรจัดคนอื่นทำร้ายแย่งชิงอาหาร
ตอนเป็นทาส อยู่ในเหมือง แบก อุ้ม ลาก ตะกร้าที่บรรจุแร่จนล้น เดินไปบนเส้นทางเหมืองอันขรุขระ
ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดเหล่านั้น เบื้องหน้าเขามันช่างว่างเปล่าไร้ผู้ใด
ไม่มีใครสอนให้พวกที่ชอบใช้ความรุนแรงรู้จักเคารพชีวิตนะ!
ต่อให้ภายหลังได้พบกับนักปรุงยาของบริษัทการค้าหม่าซื่อ เขาก็ต้องคอยปรนนิบัติอีกฝ่ายอยู่หลายเดือน
ซักเสื้อผ้า ยกอาหาร ขุดแร่ ทำความสะอาด
จนถึงตอนสุดท้าย อีกฝ่ายถึงได้ยอมสอนความรู้ด้านเภสัชศาสตร์ให้อย่างขี้เหนียวขี้เหนอะหน่อย
เมื่อเขาได้แสดงพรสวรรค์ทางนักปรุงยาออกมา ท่าทีของอีกฝ่ายก็ดีขึ้นอย่างมาก มักจะยัดเยียดชื่อของคนบางคนในบริษัทการค้าหม่าซื่อ รวมถึงความชั่วร้ายของพวกเขา ใส่หัวเขาเสมอๆ
คิดจะเลี้ยงเขาให้เป็นเครื่องจักรล้างแค้น
น่าเสียดาย ตู้ซิวคิดว่าตัวเองยังบอบบาง แบกรับภาระใหญ่อย่างนั้นไม่ไหว ขุดหลุมฝังให้ปรมาจารย์หม่า โขกศีรษะสองที ก็ถือว่าหักล้างกันแล้ว
อีกฝ่ายใต้ดิน จะเกลียดแค้นตัวเองหรือไม่ ตู้ซิวไม่รู้
ยังไงๆ ความคิดความรู้สึกของตัวเองมันก็ปลอดโปร่งแล้ว
“ไม่เลว ในตะกร้ายังมีแร่มิเซอเรียทังสเตนอยู่บ้าง”
เหลียนรั่วเฟยตรวจสอบตะกร้าของทั้งคู่แล้ว เลือกเก็บแร่ออกมาได้สิบกว่าก้อน
“หาที่ใส่ไว้ให้ดี เอาไว้ใช้พรุ่งนี้”
“อื้ม”