เนิ่นนานต่อมา เวยยวนและหลิ่วเซียงหรงที่แก้มแดงระเรื่อพากันเดินออกจากห้องน้ำ
เวยยวนแอบหวาดเสียวอยู่บ้าง
โชคดีที่ห้องน้ำเป็นระบบปิดมิดชิด แต่ก็เกือบจะถูกจับได้แล้ว
แต่ก็ต้องยอมรับว่าเสียวสะท้านจริง ๆ
พอนึกถึงภาพที่หลิ่วเซียงหรงใช้ปากคาบผ้าผืนเล็ก นัยน์ตาชื้นแดง พยายามข่มใจไม่ส่งเสียง เวยยวนก็รู้สึกใจเต้นแรง
"นี่คุณก็บ้าไปแล้ว ไม่กลัวคนจับได้จริง ๆ เหรอ?"
หลิ่วเซียงหรงหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดปาก แล้วโยนทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะคล้องแขนเวยยวนอย่างสนิทสนม เอ่ยเสียงหวาน
"ก็คนมันคิดถึงคุณนี่นา"
"ว่าแต่ก็แปลกนะ เมื่อก่อนฉันก็ไม่ใช่คนแบบนี้ แต่พอเจอหน้าคุณเท่านั้นล่ะ อดใจไม่ค่อยอยู่"
"คุณคงไม่ได้สาปอะไรฉันไว้ใช่ไหม?"
หลิ่วเซียงหรงทำท่าทางเคลือบแคลง เวยยวนพูดไม่ออก แต่ในใจก็ปิ๊งขึ้นมาทันที
บางที อาจจะเกี่ยวข้องกับการสืบทอดของตี้ทิงด้วยกระมัง?
หยอกล้อกันพักหนึ่ง หลิ่วเซียงหรงก็จูงมือเวยยวนออกไป
"ไปกันเถอะ ฉันเตรียมของขวัญไว้ให้คุณ คุณต้องชอบแน่ ๆ "
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงประตูฌาปนสถาน ก็มีแขกหน้าใหม่มาไว้อาลัยถังไห่ ผ่านมาสบตากับเวยยวนและหลิ่วเซียงหรงพอดี
"หลิ่วเซียงหรง!"
"แล้วก็แกน่ะ!"
เสียงที่คุ้นเคยและเปี่ยมด้วยความเกลียดชังดังขึ้น
เวยยวนและหลิ่วเซียงหรงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นจ้าวเซวียนกับหลินเวยเวยที่สีหน้าเย็นชา ยืนเคียงคู่มองพวกตน คนหนึ่งดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น อีกคนเย็นชาเฉยเมย
เวยยวนค่อนข้างประหลาดใจ หันไปสบตากับหลิ่วเซียงหรง
หลิ่วเซียงหรงส่ายหน้า แสดงว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าจ้าวเซวียนออกมาได้เมื่อไหร่ ก่อนจะมองจ้าวเซวียนด้วยใบหน้าเย็นชา