เวยยวนไม่แยแสแสงสีทองที่แสบตา เขาแสยะยิ้มจ้องไปยังห้องนิรภัยที่เปิดอ้าอย่างเงียบงัน
ส่วนฉินเซียวและเฉียนโป รวมถึงลูกน้องอีกสิบกว่าคน เมื่อเห็นภาพภายในห้องนิรภัยชัดเจน ก็ชะงักแข็งค้างอยู่กับที่ทันที รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง หายใจแทบหยุดชะงัก
กลางห้องนิรภัยอันกว้างขวาง มีกองเงินสดกองหนึ่งซ้อนกันอยู่อย่างสงบเงียบ ยาวและกว้างราวสองเมตร สูงประมาณครึ่งเมตร ธนบัตรที่มัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยกระแทกกระสานสายตาของทุกคนอย่างบ้าคลั่ง
ที่มุมห้องด้านซ้าย มีชั้นวางสแตนเลสที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ แบ่งเป็นสามชั้น แต่ละชั้นเต็มไปด้วยทองคำแท่งขนาดมาตรฐานที่ผ่านการหลอมขึ้นรูป
ติดกับชั้นวางทองคำมีตู้ควบคุมอุณหภูมิเรียงเป็นแถว เมื่อมองผ่านกระจกตู้ จะเห็นสิ่งของต่างๆ ถูกจัดแยกประเภทไว้ในตู้ต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ
เครื่องเคลือบ อักษรภาพ เพชร หยกฝอย งานแกะสลักหยก หรือแม้แต่พันธบัตรผู้ถือชนิดไม่ระบุชื่อที่จำกัดจำนวนอีกเป็นปึกๆ แต่ละอย่างล้วนมีค่ามหาศาลดุจเทียบเท่าเมือง
ทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ที่แอนถังสั่งสมมาหลายปีในเมืองเซินไห่ จากการหลอกลวงต้มตุ๋นและรีดไถด้วยความรุนแรง ล้วนอยู่ที่นี่แล้ว
ฉินเซียวและพรรคพวกจ้องเขม็งไปที่ทรัพย์สมบัติอันประเมินค่าไม่ได้เบื้องหน้า ดวงตาแทบแดงก่ำ
"เงินเยอะจัง..."
เฉียนโปพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือ พูดอะไรให้เป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้สักคำ
หน้าอกของฉินเซียวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ลมหายใจร้อนผ่าวและหอบหนัก มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
แม้เขาจะถือว่าเป็นผู้บริหารระดับสูงของแอนถัง แต่ก็ไม่เคยได้ก้าวเข้ามาในนี้เลยแม้แต่ครึ่งก้าว