คำพูดของฉู่ซวงแฝงความเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง
เวยยวนตกตะลึงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
"หัวหน้าฉู่ คุณพูดอะไรน่ะ"
"หลิวกังตายแล้ว? เกิดอะไรขึ้นกันแน่!"
ฉู่ซวงมองเวยยวนอย่างเย็นชา "ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ"
"เมื่อวานคุณกับหลิวกังมีปากเสียงกันที่ตลาดค้าหยกวั่นชุ่ย จากนั้นเขาก็จ้างคนไปลักพาตัวฉู่ซินโหรวไปยังโรงแรมไคเต๋อ"
"ต่อมาคุณก็โผล่ที่โรงแรม แล้วก็ออกไปพร้อมกับเขา"
"แล้วหลิวกังก็ตาย"
"คุณบอกว่าไม่ใช่คุณ คิดว่าฉันจะเชื่อไหม"
ฟังถ้อยคำของฉู่ซวง เวยยวนยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีก พูดอย่างร้อนรนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"หัวหน้าฉู่ อย่าพูดมั่วนะ!"
"ผมเห็นว่ามีคนลักพาตัวฉู่ซินโหรวกับเด็กผู้หญิงอีกคนไป เลยตามไปถึงโรงแรม"
"ตอนนั้นผมโมโหมากจริงๆ แต่ผมก็แค่ต่อยเขาไปสองสามที ผมจะกล้าฆ่าคนได้ยังไง"
"ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นทายาทของติ่งเซิ่งกรุ๊ป ถ้าลงมือจริงๆ ติ่งเซิ่งกรุ๊ปจะปล่อยผมไปเหรอ"
"ผมเลยแค่ไล่เขาออกไป แล้วก็กลับมาที่นี่ ไม่ได้ออกไปอีกเลย ส่วนเรื่องเขาจะตายยังไง ผมจะไปรู้ได้ไง!"
เวยยวนแก้ตัวอย่างร้อนตัว น้ำลายกระเด็นออกมาด้วยซ้ำ
ฉู่ซวงไม่สะทกสะท้าน หรี่ตามองอย่างกรีดคมราวมีด ค่อยๆ ชำแหละสีหน้า แววตา และท่าทางของเวยยวนทีละนิด น้ำเสียงยิ่งเย็นชาและเฉียบขาดขึ้น
"คุณไม่รู้เหรอ? กลัวว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้น"
"จากกล้องวงจรปิด ตอนคุณไปที่โรงแรมมีคนอื่นอยู่ข้างกายคุณด้วย ต้องสงสัยว่ารู้จักกับคนที่ลักพาตัวฉู่ซินโหรวไปโรงแรม และยังคุยกันที่ล็อบบี้โรงแรมอีก"
"ตอนคุณออกจากโรงแรม พวกนั้นก็ออกไปพร้อมคุณกับหลิวกังด้วย"
"พวกนั้นเอง ก็ตายอยู่ในที่เกิดเหตุเดียวกับหลิวกัง"
"ดันมีคุณคนเดียวที่รอด มันจะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ"