ฉู่ซวงกับอู๋ซิ่นขับรถกลับไปที่กรมตำรวจ บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด
“ไม่สอบสวนเขาจริง ๆ เหรอ?”
อู๋ซิ่นสุดท้ายก็อดไม่ไหว เอ่ยปากถามออกมา
ใบหน้างามของฉู่ซวงเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง ส่ายหน้าเล็กน้อย
“เขามีหลักฐานที่อยู่ครบถ้วน แถมยังมีรองผู้บัญชาการโทรมา จะสอบสวนยังไง?”
ประโยคเดียวก็ทำให้อู๋ซิ่นพูดไม่ออก ได้แต่กลอกตาอย่างจนใจ
“ปล่อยให้ไอ้เด็กนั่นได้เปรียบไปแล้ว ”
“ฉันแม่งก็รู้สึกว่าเขามันผิดปกติจริง ๆ”
ฉู่ซวงก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
มันบังเอิญเกินไปแล้ว
เพิ่งมีเรื่องกับเวยยวนมา คนก็เกิดเรื่องทันที ไม่ตายก็เจ็บ แบบนี้ยังไม่บังเอิญอีกเหรอ?
แต่เวยยวนกลับทำตัวสะอาดหมดจดเช่นนี้ นี่แหละคือปัญหาใหญ่ที่สุด
เกิดเรื่องทีไรก็มีคุณ แต่คุณกลับไม่เป็นอะไรทุกครั้ง ถ้าไม่มีปัญหาแล้วจะมีผีที่ไหน!
ฉู่ซวงมั่นใจว่าเวยยวนกำลังเล่นลับหลังอยู่แน่ แต่เธอก็ไม่อาจจับผิดเวยยวนได้ นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดที่สุด
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่ซวงก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ช่างเถอะ ตอนนี้ยังไม่สนใจเขาก่อน ไว้ค่อยหานักข่าวตามติดเขาสักสองสามวันดู ตอนนี้มุ่งความสนใจไปที่แอนถังก่อน จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จค่อยว่ากัน”
“บางทีอาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ แต่เป็นคนลึกลับที่ปล้นแอนถังก็เป็นได้”
หลังจากควบคุมโรงโม่เมื่อคืน ฉู่ซวงก็ต้องการบุกจู่โจมแอนถังทันที แต่กลับรู้ว่าแอนถังสำนักงานใหญ่ถูกปล้นสะดม ห้องนิรภัยถูกขนจนเกลี้ยง