เช้ามืด ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท เวยยวนกลับมาถึงร้านขายของโบราณของฉู่ซินโหรวอย่างเงียบเชียบ
ถึงแม้ว่าฉินเซียวและพรรคพวกจะถูกเขาควบคุมไว้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว แต่ช่วงนี้กระแสยังไม่ซา ต้องหลบซ่อนต่อไปอีกสักพัก
เวยยวนมีแผนการในใจแล้ว
ต่อไปพวกเขาจะต้องกลับมาที่เซินไห่อีกครั้ง ในแผนของเวยยวน ที่นี่จะถูกสร้างให้เป็นฐานที่มั่นหลัก
ฉินเซียวในฐานะผู้คุมศาลลงอาญาประจำโรงโม่ ต้องถูกทางคุณตำรวจตามล่าอย่างแน่นอน
ถ้ายังใช้ใบหน้าเดิมกลับมา ต่อให้ซ่อนตัวได้ดีเพียงใด สุดท้ายก็ต้องแตก
ดังนั้นแทนที่จะเสี่ยง สู้ให้พวกเขาเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่กลับมาซะเลย จะได้ทำงานให้เขาอย่างหมดจดไร้กังวล!
ส่วนช่วงที่เขาไม่อยู่ ฉินเซียวกับพรรคพวกจะหนีไปหรือไม่ เวยยวนไม่หวั่นเลยสักนิด
ก็เหมือนกับที่ทำให้เก้าคนนั้นตายอย่างกะทันหันอย่างไร้ร่องรอย เวยยวนได้ฝังพลังยุทธ์ไว้ในร่างกายของพวกเขาแล้ว แค่คิดในใจพวกเขาก็สามารถตายได้ทันที
มีตัวอย่างให้เห็นอยู่ตรงหน้า พวกนั้นจะกล้าหนีได้อย่างไร?
เวยยวนเลี่ยงกล้องวงจรปิดทั้งหมด กลับเข้ามาในห้องนอนของฉู่ซินโหรวอย่างเงียบงัน
ทว่าพอเพิ่งเปิดประตูเข้ามา ก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาของฉู่ซินโหรว
“เวยยวน?”
เวยยวนชะงัก มองไปที่ร่างที่นั่งตัวตรงอยู่บนเตียง
“ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
ฉู่ซินโหรวที่อยู่ในชุดนอนได้ยินเสียงของเวยยวน หัวใจพลันผ่อนคลายขึ้นทันใด
“ฉันคอยเธอตลอดเลยนะ จะหลับลงได้ยังไง?”
“เป็นยังไงบ้าง? จัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
เวยยวนมองฉู่ซินโหรวในชุดนอนลูกไม้สีดำ เผยให้เห็นเรียวขาสวยตรงยาวขาวผ่องคู่นั้น ดูมีเสน่ห์เหลือแสน ใจของพลุ่งพล่านขึ้นมา โอบกอดเธอกลับไปบนเตียง มือไม้ก็เริ่มซุกซนไปทั่ว