บุคลากรทางการแพทย์กลุ่มหนึ่งโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู
ตลอดหลายปีที่รักษาคนป่วย พวกเขาเพิ่งเคยถูกคนดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ พูดจาตำหนิว่าฝีมือการรักษาไร้ค่า ถือเป็นการยั่วยุและดูหมิ่นอย่างโจ่งแจ้งโดยแท้
“คุณนี่ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”
นายแพทย์วัยกลางคนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ชี้นิ้วไปที่เวยยวนพลางตวาดเสียงเข้ม
“พวกเราตรากตรำช่วยชีวิตตลอดทั้งบ่าย ไม่ได้คำขอบคุณแม้แต่คำเดียว แต่กลับถูกคุณใส่ร้ายป้ายสี! ผมว่าคุณจงใจก่อกวน แล้วยังลบหลู่ผู้ล่วงลับอีก!”
“ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
แม้แต่ญาติผู้ป่วยคนอื่นๆ ที่มุงดูเหตุการณ์ก็รู้สึกว่าเวยยวนเกินกว่าเหตุ ต่างพากันกล่าวตำหนิ
“หมอพวกนี้เขาทำเต็มที่แล้วนะ ไม่ได้ตั้งใจ คุณจะมาร้องโวยวายอย่างนี้มันเกินไปไหม”
“นั่นสิ หมอก็ไม่ใช่เทพ มารับประกันว่าจะช่วยให้รอดไม่ได้ มันก็แค่การมาเอะอะไร้เหตุผล!”
“ผมว่าก็แค่อยากจะขูดรีดเอาเงินน่ะ คิดจะรวยจากคนตายนี่ไม่น่าละอายบ้างเลย!”
เสียงวิจารณ์ถาโถมมาจากทั่วทุกสารทิศ ส่งผลให้หลินวั่งซิงพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย
เดิมยังมีบางคนรู้สึกว่าเด็กสาวที่ต้องเสียคุณตาไปนั้นน่าสงสาร แต่ตอนนี้ทุกคนก็เต็มไปด้วยความระแวงสงสัยว่าเธอจะคิดจะขูดรีดกับเขาด้วยหรือไม่เหมือนกับเวยยวน
เพียงแต่เวยยวนไม่สนใจความโกรธแค้นและคำด่าทอของคนพวกนี้ และไม่เห็นจำเป็นต้องเสียเวลาต่อปากต่อคำกับพวกเขาด้วย
หลังจากมองหาทั่วทุกทิศ เวยยวนพลันตาเป็นประกาย รีบเดินเร็วๆ ไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ