“เอาล่ะ นี่ค่าตอบแทนพวกนาย ลำบากแล้ว”
พอลูกน้องสองคนวางฉู่ซินโหรวกับเด็กหญิงลงบนเตียง หลิวกังก็ล้วงเงินปึกหนึ่งจากกระเป๋าตังค์ยื่นให้โดยไม่นับ
ลูกน้องสองคนเห็นธนบัตรหนาอย่างน้อยก็พันกว่าหยวนก็ยิ้มร่า โค้งคำนับรับเงินไป
“ขอบคุณท่านหลิว”
ทั้งคู่รับเงินแล้วก็ออกจากห้องอย่างรู้กาลเทศะ
พอประตูปิดลง สองคนก็มองประตูห้องด้วยความอิจฉาตาร้อน กระแทกลิ้นดังแชะ
“แม่งเอ๊ย ฉันแค่ประคองสาวนั่นยังเงี่ยนเลย ไม่รู้ว่าถ้าได้นอนด้วยจะสวรรค์ขนาดไหน!”
“ยัยนั่นสวยโคตรๆ ถูกไอ้หมาบ้าเอาไปกินฟรีๆ!”
สองคนถ่มน้ำลายอย่างแรง แล้วแบ่งเงินกันด้วยความดีใจ
เงินก้อนนี้เท่ากับค่าจ้างสองสามวันของพวกเขาเลยทีเดียว
การเป็นนักเลงดูเท่ แต่เท่เฉพาะระดับหัวหน้า ไอ้กระจอกอย่างพวกเขาก็แค่ใช้แรงงานธรรมดา
“ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ให้พวกเรารอทำไม หรือว่าพวกเรามีส่วนด้วย?”
สองนักเลงพึมพำพลางเดินลงมาที่ล็อบบี้โรงแรมด้วยความเพ้อฝันอย่างตื่นเต้น
เพิ่งถึงล็อบบี้ รถออฟโรดเก่าๆ คันหนึ่งก็มาจอดหน้าโรงแรมพอดี
เวยยวนลงจากรถ ดึงซุนเปียวออกจากเบาะหลัง แล้วตบหน้าเขาให้ตื่น
พวกเขาเพิ่งออกจากตลาดค้าหยกวั่นชุ่ย เวยยวนก็พลิกกลับมาจัดการพวกเขาได้
พอสอบถามจนรู้ที่อยู่ของฉู่ซินโหรว เวยยวนก็ขับรถฝ่าไฟแดงมาเต็มสปีด จึงช้ากว่าหลิวกังแค่ไม่กี่นาที
“โทรไป!”
ซุนเปียวเพิ่งตื่นก็ได้ยินคำสั่งเย็นชาของเวยยวน ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง กดโทรออกอย่างรวดเร็ว