อาภรณ์สีชาดคลายครึ่งเผยผิวกายเย็นเยียบ เรือนผมดั่งอีกาซ้อนทับดั่งนางสนมนอนแนบดอกไห่ถัง
บุรุษดั่งวสันตชลขึ้นลงถี่ ข้าดั่งเรือน้อยยอมให้คลั่ง
เนิ่นนาน เสียงเงียบ
บนเตียงกว้างระเกะระกะไปหมด
เวยยวนมองคราบเลือดบนผ้าปูด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน ก่อนจะมองฉู่ซินโหรวที่ผิวกายระเรื่อสีท้อ งดงามสดใสราวกับดอกไห่ถังต้องวสันตฤดู ก็ไม่รู้จะเอ่ยอะไรดี
เรื่องมันเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?
ฉู่ซินโหรวเองก็กระอักกระอ่วนเช่นกัน แต่นางไม่เสียใจ
ในวินาทีที่นางเกือบถูกย่ำยี เวยยวนปรากฏกายดุจเทพเซียนลงมาผดุงธรรมซัดหลิวกังกระเด็นไปนั้น ใจของนางก็ตกเป็นของเขาเต็มประตูแล้ว
วีรบุรุษกอบกู้สาวงามอาจจะสูตรสำเร็จโบราณ แต่โบราณว่าเข้าได้ทุกอกทุกใจ มันก็จริงนั่นแหละ!
ซึมซาบความสุขสมทั้งกายและใจ ฉู่ซินโหรวจ้องมองเวยยวนสีหน้าเคอะเขิน ก็เกิดความคิดแกล้งแหย่เขาขึ้นมา
"ไออาฆาตที่ตกค้างในร่างฉัน คงถูกกำจัดหมดสิ้นแล้วสินะ?"
เวยยวนชะงัก พาลให้ถอดใจไม่ถูก
เวลานี้ดันมาพูดเรื่องไออาฆาต คุณฉู่ช่างใจกว้างเกินไปแล้ว
ทันใดนั้นเขาก็เห็นแววตาหยอกเย้าของฉู่ซินโหรว จึงเข้าใจ เกาหัวแก้เก้อพลางงึมงำ
"ต้องหมดจดแน่นอน"
มุกตลกคลายความกระอักกระอ่วนของทั้งคู่ลงได้มาก บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเยอะ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพลอดรัก
ถึงจะช่วยฉู่ซินโหรวไว้ได้ แต่เรื่องราวยังไม่จบ
"คุณพักอีกสักหน่อยเถอะ ผมไปจัดการบางอย่างก่อน"
เวยยวนลุกจะแต่งตัว แต่ก็เคอะเขินเมื่อพบว่าชุดของตนถูกฉู่ซินโหรวกระชากจนขาดยับเยินในตอนที่ร้อนรนก่อนหน้านี้