เวยยวนไม่ได้ถามอะไรอีก
เมื่อเรื่องมันเลยเถิดไปแล้ว อีกฝ่ายกล้าพูดออกมาแบบนี้ แสดงว่าลงมือสำเร็จแล้ว
พูดมากไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ สู้เดินตามไปดูให้รู้เรื่องก่อน
"ไปไหน?"
เวยยวนบีบสองคำออกจากไรฟันด้วยความยากลำบาก ระงับโทสะที่พลุ่งพล่านในใจเอาไว้สุดกำลัง
ซุนเปียวพอใจที่เวยยวนรู้จักกาลเทศะดี เอียงคอ
"ตามมาแล้วกัน"
ผู้จัดการและลูกสมุนอีกคนคุมตัวเวยยวนไว้ เดินตามซุนเปียวเลี้ยวเข้าตรอกหนึ่ง ขึ้นรถออฟโรดเก่า ๆ ที่จอดอยู่ริมทาง
ขึ้นรถแล้ว ผู้จัดการก็ขับออกจากตลาดค้าหยกวั่นชุ่ย ซุนเปียวกับลูกสมุนอีกคนนั่งขนาบซ้ายขวาเวยยวนไว้ที่เบาะหลัง
จากนั้นซุนเปียวก็ยื่นโทรศัพท์มา บนจอแสดงเลขบัญชีธนาคาร
"ไหน โอนเงินยี่สิบสามล้านนั้นเข้าบัญชีนี้ซะ"
"ว่าง่าย ๆ แล้วฉันจะเอาเงินไป แล้วแกกับผู้หญิงคนนั้นก็จะปลอดภัยดี"
"ไม่งั้น ฉันไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
ซุนเปียวข่มขู่เวยยวน ส่วนเวยยวนมองเลขบัญชีนั้นแล้วนิ่งเงียบไป ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นลอย ๆ
"หลิวกังใช้ให้พวกแกมาสินะ?"
เขาแค่เตะผู้จัดการไปหนึ่งที ต่อให้อีกฝ่ายอยากเอาคืน อย่างมากก็แค่หาเรื่องให้คนมาต่อยเขาสักยก ไม่ถึงขั้นต้องลักพาตัว
อีกอย่างเขากับผู้จัดการก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อีกฝ่ายไม่มีทางรู้ชื่อของเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉู่ซินโหรว
เรื่องทั้งหมดนี้ บ่งบอกว่ามีคนอยู่เบื้องหลัง
แถมอีกฝ่ายยังรู้ว่าเขามีเงินยี่สิบสามล้าน!
คนที่มีแรงจูงใจให้ลักพาตัว แล้วก็รู้ว่าเขาเพิ่งได้รับเงินยี่สิบสามล้านมา เวยยวนนึกออกแค่คนเดียวคือหลิวกัง!