แกเบียดหาเหี้ยอะไร?
เสียงด่าทอของคนรอบข้างปลุกให้เวยยวนได้สติ เวยยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย พลิกตัวกลับมาพร้อมกับกระแทกศอกเข้าใส่ชายปากเสียที่ซี่โครงอย่างแรง
สีหน้าของชายคนนั้นแดงก่ำในทันที เขาใช้มือกดซี่โครงไว้แน่น ค่อย ๆ โน้มตัวลง สูดลมหายใจเย็นลึกยาวแรง
ส่วนเวยยวนเดินไปถึงข้างเด็กหญิงตัวน้อยที่ตกใจจนตัวสั่น ก้มลงเก็บแร่ที่พื้นขึ้นมา
เคาะเบา ๆ สองสามที ฟังเสียงสะท้อนเพื่อยืนยันการคาดเดาของตนอีกครั้ง ภายในใจของเวยยวนสงบนิ่ง เขามองชายวัยกลางคนและผู้ดูแลด้วยแววตาเย็นชาดุดัน
"ผู้ใหญ่สองคนรังแกเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง?"
"ตลาดซื้อขายแห่งนี้มีข้อห้ามข้อไหนเขียนไว้ชัดแจ้งว่าห้ามขายแร่อื่นที่นี่?"
ไม่ใช่แค่สองคนนี้ สายตาของเวยยวนกวาดไปทั่ว เปิดฉากโจมตีเต็มกำลัง สาดคำด่าใส่ทุกคนที่มุงดูอยู่
"เด็กผู้หญิงขายหินก้อนหนึ่งเพื่อรักษาคนในครอบครัว ไม่ได้ขอให้พวกคุณช่วยเหลือ แต่กลับซ้ำเติมกันอีก"
"ในตลาดนี้คนขายของปลอมมีเยอะแยะ ทำไมไม่เห็นพวกคุณไปตะโกนไล่พวกนั้นออกไป?"
"พวกที่รังแกคนอ่อนแอ กลัวคนแข็งแกร่ง ได้แต่ข่มขวัญเด็กผู้หญิงคนเดียว พวกแกกล้าดียังไงมาเห่าอยู่ที่นี่!"
"ข้าจะดูนักว่าวันนี้ใครกล้าไล่นางออกไป!"
เวยยวนไม่รักษามารยาทแม้แต่น้อย ระเบิดคำด่าที่แสบสันต์และเสียดแทงถึงที่สุดออกมาตรง ๆ จนแทบจะเหยียบหน้าตาของทั้งสองคนให้จมดิน น่าอับอายยิ่งนัก
แม้แต่กลุ่มคนที่ล้อมวงเชียร์ให้เกิดเรื่องก็ยังหน้าแดงก่ำ รู้สึกเก้อเขินอย่างยิ่ง