"หลิวกัง!"
ฉู่ซินโหรวมองหลิวกังด้วยความโกรธ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยโทสะ
"ช่วยให้เกียรติเพื่อนฉันบ้าง!"
"เพื่อนแกมันเรื่องของฉันที่ไหน? แกต่างหากที่หน้าด้านตามฉันมา ฉันไม่เคยตกลงจะไปกับแกสักหน่อย!"
"ฉันบอกแกไปแปดร้อยรอบแล้ว เราเป็นไปไม่ได้ ช่วยเลิกตามรังควานฉันเสียที!"
ฉู่ซินโหรวหัวเสียที่หลิวกังดูถูกเวยยวน เลยไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด
หลิวกังถูกฉู่ซินโหรวด่าชุดใหญ่จนหน้าชา ทั้งในใจยังน้อยใจอย่างมาก
นี่ฉู่ซินโหรวถูกผีเข้าไปหรือไง ถึงได้เอาแต่ด่าเขาเพราะช่างทำกุญแจคนหนึ่งครั้งแล้วครั้งเล่า?
ครั้งก่อนฉู่ซินโหรวบอกว่าสองคนกำลังนวดอยู่ เขาไม่เชื่อเลยสักนิด แค่อาศัยเหตุผลบางอย่างถึงได้กดเรื่องนี้ไว้อย่างเสียไม่ได้
แล้วนี่มาอีกแล้ว? คงไม่ถึงขั้นไปชอบมันเข้าจริง ๆ หรอกนะ?
มองสายตาของฉู่ซินโหรวที่มองเวยยวนเหมือนจะเยิ้มออกมาได้ ไฟโทสะในใจหลิวกังก็ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
รอยยิ้มบนหน้าเวยยวนก็จางลงเช่นกัน พูดอย่างเรียบ ๆ
"ในเมื่อคุณฉู่ยังมีธุระ ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราก็ขอตัวก่อน"
พูดพลางเวยยวนก็มองหลิวกังแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างมีนัย
"ส่วนเรื่องเสี่ยงหยก แค่ดูก็พอ อย่าได้ซื้อเด็ดขาด"
"วงการนี้น้ำลึกมาก เต็มไปด้วยไอ้สารเลวหมาขี้แพ้ที่เอาหินปลอมแปะผิวมาหลอกขายเป็นหินดิบจากบ่อเก่า ยิ่งเป็นเพื่อนก็ยิ่งหลอกหนัก"
เขาไม่ยอมหลิวกังเช่นกัน ใช้วาจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยโต้กลับไปโดยตรง