จอห์นสันส่ายหน้าสุดชีวิต มือไม้โบกสะเปะสะปะ น้ำตาแทบจะไหลเพราะร้อนใจ
เขาถูกใส่ร้าย! เขาถูกใส่ร้ายจริง ๆ!
แต่ไม่มีใครเชื่อเขา
อวิ๋นเฉินชักมือกลับ หาวหวอดหนึ่ง ก่อนยกมือเรียกกองทัพผีด้านหลัง “เหนื่อยแล้ว ไปพักที่ห้องพักกัปตันกัน”
เดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยุดแล้วหันกลับไป
โจรสลัดกลุ่มนั้นที่เพิ่งคิดจะแอบลุกขึ้น ต่างตกใจจนเข่าอ่อนและคุกเข่าลงไปอีกครั้ง
“หะ...หัวหน้า ยังมีอะไรจะสั่งอีกหรือครับ?” โจรสลัดคนหนึ่งถามเสียงสั่น
อวิ๋นเฉินยิ้มบาง ๆ
“หลานชายคนโตของฉันเป็นคนซื่อตรง พวกคุณต้อง ‘ดูแล’ เขาให้ดีต่อจากนี้ ถ้าฉันรู้ว่าใครรังแกเขาละก็...”
เธอยกปืนพัลส์ในมือขึ้น ยิงใส่เพดานหนึ่งนัด
โจรสลัดหนังศีรษะชาวาบ รีบก้มกราบติด ๆ กัน “แน่นอนครับ! แน่นอน! พวกเราจะปฏิบัติกับเขาเหมือนพี่น้องแท้ ๆ เลย!”
เมื่อได้ยินคำตอบที่พอใจ อวิ๋นเฉินจึงหันหลังจากไป มุมปากยกขึ้น
ขอให้โชคดีนะ หลานชายคนโตที่รักของฉัน
……
จอห์นสันถูกมัดไว้
พวกโจรสลัดยังไม่มีเวลาจัดการ “คนทรยศ” คนนี้ จึงโยนเขาเข้าไปในห้องเก็บของ ก่อนจะไปรวมตัวกัน
เมื่อเทียบกับไส้ศึกเพียงคนเดียว พวกดาวร้ายที่ยึดเขาเป็นใหญ่ต่างหากคือภัยคุกคามเร่งด่วน
แม้คลังอาวุธจะหายไป แต่พวกโจรสิ้นคิดกลุ่มนี้ก็ไม่ได้อยู่เฉย
พวกเขารื้อค้นจนทั่ว ในที่สุดก็พบระเบิดแรงดันขนาดจิ๋วที่เก็บก้นหีบไว้กล่องหนึ่ง ซ่อนอยู่ในช่องลับ