“คลังอาวุธมีอาวุธตั้งหลายพันชิ้น จะหายไปหมดได้ยังไง? นายดื่มจนเมาหรือสมองมีปัญหากันแน่?”
โจรสลัดหน้าบากเบิกตาโพลง น้ำลายกระเด็นใส่หน้าจอห์นสัน
จอห์นสันตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว ฟันกระทบกันกึก ๆ “จ-จริงครับ! เมื่อกี้ผมไปตรวจนับมา ข้างในคลังอาวุธว่างเปล่า อาวุธทั้งหมด...หายไปหมดแล้ว!”
“ไอ้ไร้ประโยชน์!”
โจรสลัดหน้าบากเหวี่ยงเขาลงกับพื้น “ถ้าเกิดเรื่องกับสถานที่สำคัญขนาดนี้ ฉันจะโยนนายออกไปในอวกาศให้พวกแมลงกิน! ลุกขึ้นให้หมด! ไปดู!”
โจรสลัดกลุ่มใหญ่พากันมุ่งหน้าไปยังคลังอาวุธอย่างเอิกเกริก
จอห์นสันเดินโซเซตามท้ายขบวน ใบหน้าซีดเผือด ในใจร้อนรนกระวนกระวาย
ถ้าหาอาวุธล็อตนี้กลับมาไม่ได้ จุดจบของเขาในฐานะหัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงคงหนีไม่พ้นถูกโยนออกไปในอวกาศ กลายเป็นขยะเย็นเฉียบที่ลอยคว้างอยู่กลางห้วงดาว
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าคลังอาวุธ
ประตูโลหะผสมบานใหญ่เปิดอ้า ภายในมองเห็นได้อย่างชัดเจน
โจรสลัดหน้าบากเห็นข้างในว่างเปล่าโหวงเหวง พลันหน้ามืด ความดันพุ่งสูง จนแทบเส้นเลือดในสมองแตกคาที่
หายไปแล้ว
หายไปจริง ๆ
ไม่ต้องพูดถึงปืนล้ำค่าพวกนั้น แม้แต่ชั้นโลหะที่ใช้แขวนปืนก็ถูกขนไปเกือบหมด
พื้นสะอาดเอี่ยมยิ่งกว่าจานที่หมาเลียจนเกลี้ยง แม้แต่สกรูสักตัวยังไม่เหลือไว้ให้
“นี่...เป็นไปได้ยังไง?!”
โจรสลัดหน้าบากคำราม “ต่อให้ใช้หุ่นยนต์ขนย้ายขนาดใหญ่ ก็ไม่มีทางขนของออกไปเกลี้ยงขนาดนี้ในเวลาแค่นี้! แล้วระบบเฝ้าระวังล่ะ? ระบบเตือนภัยล่ะ? เป็นใบ้กันหมดหรือไง?!”
“ม-มันใช้การไม่ได้แล้วครับ...” จอห์นสันขดตัวอยู่ตรงมุม กอดตัวเองเป็นก้อน สั่นงันงก
ขณะที่โจรสลัดดุร้ายกลุ่มนี้กำลังตั้งคำถามกับชีวิตกันเป็นหมู่ เสียงผู้หญิงเนือย ๆ ก็ดังลอยออกมาจากเงามืดตรงมุมห้อง